Había tempo que non falaba do tema. Pero hoxe non podo reprimi-lo impulso de adicarlle unhas palabras ós nosos veciños da Brilat de Figueirido e á nosa ministra de defensa.
Hoxe é un día grande para a democracia española. Un día deses que un se ergue orgulloso de ter un pasaporte español e de vivir neste país. Un día para escribir con letras de ouro na nosa historia recente de liberdade e fraternidade. Hoxe a nosa ministra de defensa pode estar orgullosa do seu exército de salvación, o presidente do goberno pode gabarse de que tan nobre institución castrense teña dado un paso máis na procura da xustiza social e o respecto ás liberdades civís. Si señor, que grande día. Tan grande como os collóns e a paciencia que hai que ter para traga-lo que aconteceu esta fin de semana sen botarse ó monte cunha fouce ben afiada. Unha fouce grande e fermosa como as que se usan para limpa-lo monte que nos roubaron, unha fouce como aquelas que se usaron na revolta irmandiña, ou cando os franceses nos quixeron liberar pola forza das armas. Pero claro, eran outros tempos, tempos de barbarie e falta de cultura e liberdade. Hoxe en día hai outras canles democráticas para reivindica-los nosos dereitos cidadáns, aínda que mentres atopas a canle adecuada te poden mallar a paos. Iso é o que adoita suceder frecuentemente e o que aconteceu esta fin de semana en Salcedo.
Mentres unha ministra inepta e a súa cuadrilla de palmeiros disfrazados de progres con chaqueta de Armani queren facernos crer que o exército é unha organización humanitaria ó servizo da democracia mundial, a liberdade dos pobos e ó coidado dos nenos e as velliñas desamparadas; mentres os nosos mariñeiros son abandonados á súa sorte en augas internacionais infestadas de piratas coa escusa de que a lei non permite que o exército español pode defender un barco español, con pavillón español e cidadáns españois abordo; mentres se privatiza a defensa do Estado e a protección da cidadanía se deixa en mans de mercenarios, non vaia ser que se vexa a un militar cun arma nas mans ou teñan que pegar un tiro e nos desmonten o invento da ONG-exército humanitario e desarmado; mentres somos a vergoña de Europa e o cachondeo do chamado mundo libre, os militares da Brilat de Figueirido (provincia de Pontevedra, por si alguén pensa que estou a falar de África), eses mesmos militares tan homenaxeados polas súas misións en prol da paz, golpean e ameazan coas súas armas a dous veciños de Salcedo, e non contentos con iso fan negación do deber de socorro deixando ós agredidos tirados no monte.
Iso éo que hoxe recolle a prensa, mais seica a agresión, para os medios, aínda é suposta. Pero eu, entre as constantes mentiras do Estado e a palabra dun veciño non teño a máis mínima dúbida. Sobre todo porque non é a primeira vez que ocorre algo parecido. No Diario de Pontevedra dise literalmente: fuentes de la Brilat sostienen que “nunca hubo ni habrá ningún gesto de agresión” hacia los vecinos de las parroquias que lindan con el cuartel. Pero eu podo dicir que iso é mentira, porque eu, o centos de veciños máis, vimos cos nosos propios ollos como membros uniformados do exército golpeaban e agredían con porras a poboación civil desarmada nun acto sen precedente nas democracias occidentais. Así que as versións da Brilat teñen, para un servidor, a mesma validez que un euro coa cara de Fofito.
Así están as cousas nesta esterqueira onde nos toca vivir. Que cousa chico! o mundo ó revés. Na terra patria o exército ten carta branca para golpear, agredir e ameazar a punta de metralleta os cidadáns que lles pagan o seu soldo e os que, segundo a Constitución, deben protexer. Pola contra, no exterior , ese mesmo exército non lle pode po-la man enriba a un fato de piratas somalís, non vaia ser que lle fagan pupita a un subsahariano famento, aínda que o fillo de puta sexa un pirata armado cun AK47 e lanzagranadas soviético. Quizais se a veciña de Salcedo “supostamente agredida” tivese 17 anos en vez de 60 o trato tería sido un pouco distinto. Pero como era galega e non facía falla facerlle probas forenses para determina-la súa idade levouno fodido.
Por suposto, os feitos que aquí narro son supostos. Tan supostos como que en España existe liberdade de expresión, ou que isto é un Estado de Dereito. Tan suposto como que o cometido do exército é estar ó servizo da cidadanía ou tan suposto como que xa non quedan maneiras do pasado no exército español. En fin…
Máis información:
http://diariodepontevedra.galiciae.com/nova/42578.html
http://www.lavozdegalicia.es/pontevedra/2009/11/10/0003_8096269.htm
O cabo Pereira tiña 18 anos cumpridos cando unha guerra xenocida tronzou a súa vida. 