MOMENTOS DA ANDAINA POLO “ROTEIRO DAS MOURAS”

CAM01642
Muíño de abaixo, no río do Batán

xullo 2014 076

Explicando as partes dun muíño, no muíño do Batán

xullo 2014 079

Nos olleiros do Matías, augas sandadoras

xullo 2014 081

Polo río abaixo

CAM01648
Por corredoiras camiño do monte das Croas e dos seus segredos

xullo 2014 071

Fronte ao parapeto do castro das Croas, acubillo de tesouros e morada de fermosas mouras

10572107_892674337413616_3097793588878730162_o

Nas vellas murallas do monte das Croas

VLUU L100, M100  / Samsung L100, M100

Ulo vai a moura?

IMG-20140727-WA0007

No Mato das Cruces, petróglifos, mouras e túneles misteriosos

VLUU L100, M100  / Samsung L100, M100

Cruzando a Carballeira do Rei

IMG-20140727-WA0005

Entrando nos territorios “antes ocupados” camiño do Outeiro das Mouras

IMG-20140727-WA0000

No Outeiro das mouras

IMG-20140727-WA0001

Unha paradiña nas selvas do río do Batán

Moitas grazas a Ana e Valentina polas fotos para este post.

Fotos: Ana Lois, Valentina García e R. Quintía

NOVA EDICIÓN DO “ROTEIRO DAS MOURAS”

Mañá faremos unha nova edición do “Roteiro das Mouras”, na parroquia de San Martiño de Salcedo, en Pontevedra. Desta volta guiaremos os amigos da asociación cultural Yoga Satya Vedanta por este percorrido polo noso fascinante patrimonio inmaterial … e materaial. Cpido que non hai mellor xeito de celabrar o Día da Patria (ou matria) Galega que achegándonos ao mundo das nosas míticas Mouras. Se hai alguén que estea interesado en participar no roteiro só ten que estar no lugar de encontro á hora sinalada e con ganas de andar e gozar da nosa cultura.

EXCURSIÓN FIN DE CURSO

“A FORMA TROCA, O FONDO SEGUE”

Un artiguiño publicado en La Voz de Galicia co gallo da festa do San Xoán.

escanear0002 - copia

La Voz de Galicia. Domingo 22 de xuño de 2014

A FORMA TROCA, O FONDO SEGUE

Rafael Quintía Pereira

Antropólogo

 

O San Xoán é a cristianización dunha milenaria festividade solar na que con lumieiras celebramos o triunfo da luz sobre as tebras. Todas as culturas marcaron os fitos fundamentais do seu calendario con festas e na nosa cultura a festa de San Xoán indica o solsticio de verán. Dende o neolítico o Sol asociouse coa forza vital, coa potencia e enerxía renovadora e fecundadora. O Sol determina as estacións, o clima e o ecosistema no que habitamos. O home tivo que adaptarse a estes fenómenos cíclicos para poder subsistir cultivando a terra. Esta dependencia do Sol daría orixe a unha serie de crenzas de carácter espiritual ou relixioso asociadas ao astro rei que perduraron ata a chegada do cristianismo e incluso, dun xeito subliminado, posteriormente. Deste xeito o Sol pasou a ser considerado en moitas culturas fonte de vida, símbolo de divindade ou unha divindade en si mesma.

O descubrimento do lume, no paleolítico, supuxo unha das grandes revolucións da humanidade. O lume iluminaba nas noites, protexía das feras, quentaba na invernía, permitía cociñar os alimentos, cocer o barro e mellorar as tecnoloxías. A carón do lume naceu a cultura e a relixión. Por unha clara relación simbólica e funcional, o Sol e o lume convertéronse nun binomio indivisible e así moitas festas solares como o San Xoán foron da man de celebracións ígneas. O Sol e o lume acadaron na cultura galega unha grande importancia dentro das nosas crenzas e ritos.

Considerando que ata ben entrado o século XX a sociedade galega era basicamente agraria, e lembrando a importancia do Sol nas sociedades agrarias entenderemos o porque da pervivencia deste tipo de celebracións. Por iso os galegos hoxe, como hai milenios, seguimos celebrando a chegada do solsticio, a forza vivificadora do Sol, o poder purificador do lume e das augas e as calidades apotropaicas das máxicas plantas, aínda que o fagamos baixo a advocación dun santo cristián. Pois, malia que a forma troque, o fondo permanece, e ese é un dos trazos máis fascinantes da nosa cultura.

“A PIRATA DAS LOURIÑAS”

Aquí vos deixo un pequeno relato meu  que publicaron no libro de finalistas do “II Certame de Relato Curto”, organizado pola Federación Provincial de ANPA de Pontevedra. O libro é un deseño e produción de Kalandraka Editora.

 

escanear0001

escanear0002

 

“A pirata das Louriñas”

Agardou a que todos estivesen durmindo para erguerse da cama. Non quería que soubesen do seu segredo. Colleu a caixa debaixo da cama e, ás escuras, avanzou polo corredor cara á porta da casa. Baixou amodo as escaleiras, coas catiuscas na man para no facer ruído. Camiñou ata o alpendre e colleu unha laia. Unha lúa comesta vixiaba no ceo coma un facho na noite.

Levaba días pensando onde enterrar o tesouro. Tiña que ser un sitio onde non fose remexer ninguén e cumpría facer un plano para non esquecerse. Os piratas, que diso saben moito, sempre o fan. Se o enterraba na horta podían atopalo ao sachar as patacas. A súa avoa contaba que un día atopara a punta dun raio cabando na leira. Despois de darlle ao maxín decidiu que o mellor era agochalo preto do muro da casa. Alí non iría ninguén.

Dende o alpendre andou en liña recta ata a barrica do sulfato contando 33 pasos. Despois virou á esquerda e camiñou cara á pereira: 50 pasos. Agora cara a abaixo outros 25 pasos ata bater co muro. Espetou a laia no chan e cabou un burato.

Abriu a caixiña de lata onde gardaba as súas riquezas, o tesouro da pirata das Louriñas. Así a alcumara o seu avó pola súa afección a xogar con espadas de madeira. Repasou o seu enxoval. Un trompo, dúas canicas, un reloxo sen agullas, unhas cornas de vacaloura, uns botóns de acibeche, un anel de alpaca e unha notiña que puña: “A pirata das Louriñas, 7 de agosto de 1978”. Cun sorriso na faciana, tapou o burato e correu de volta á casa.

Pola mañá, unha nai cómplice limpaba as misteriosas pegadas de terra que unhas botiñas deixaran polo corredor aquela calorosa noite na que non puidera pegar ollo.

 

 

 

O ALICORNIO: ENTREVISTA NO XORNAL “NOVAS DA GALIZA”

Entrevista sobre o alicornio que me realizaron recentemente para o xornal Novas da Galiza. http://www.novasgz.com/

 

ENTREVISTA ALÑICORNIO

 

 

PARTICIPAMOS NAS “III JORNADAS DAS LETRAS GALEGO-PORTUGUESAS” EN PITÕES DAS JUNIAS

Un ano máis tiven o gusto de ser convidado ás “III Jornadas das Lletras Galego-Portuguesas” que se celebrarán esta fin de semana en Pitoões das Junias (Portugal). Desda vez daremos unha conferencia en conxunto o compañeiro da Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA) Miguel Losada e máis eu, o título: “Celtimos, contrucción cultural e identidade”  . Parabén aos organizadores polo seu traballo e esforzo, graciñas aos amigos Zé Barbosa e Ro Palomera, do blog Desperta do teu sono (DTS) .

10352415_10203531567987167_590024598185211521_n

 PROGRAMA

Dia 30 de Maio Sexta-feira (Hora portuguesa)

20:00: Receção dos participantes nas Jornadas na casa de Turismo Rural do Padre Fontes em Mourilhe e atuação do Bruxo Queimam e o Padre Fontes.
21:00: Ceia na Casa Rural do Padre Fontes em Mourilhe
23:00: Deslocamento dos palestrantes a Pitões

 

Dia 31 de Maio Sábado (hora portuguesa)

10:00: Apresentação das Jornadas
10:15: João Paredes: “A utilidade do celtismo. Celticidade galaica no S. XXI”
11:15: Rafa Quintia e Miguel Losada: “Celtismo, construção cultural e identidade”
12:15: Perguntas, questões e debate.
12:45: Descanso e café
13:00: Oinaikos Kallaikoi
14:00: Comida livre por Pitões (música)
16:30: Oinaikos Kallaikoi
18:30: Maria Dovigo: “O conto de Santo Amaro, desde a procura da ilha paradisíaca à diáspora dos galegos de Lisboa”
19:30: Debate, perguntas e questões
20:00: Descanso, café e visita por Pitões.
20:30: Folião celto-galaico.
21:00: Atuação do Bruxo Queimam
21:30: Folião celto-galaico.
21:45: Ceia livre por Pitões

 

Dia 1 de Junho Domingo (hora portuguesa)

10:00: Abertura da sessão
10:15: Alberte Alonso: “Utilidade das pedra-fitas no neolítico como observadores astronómicos”
11:15: André Pena Granha: “Constituição política celta das galaicas trebas e toudos. Etno-arqueologia institucional”.
12:15: Pedro Teixeira da Mota: “As fontes matriciais de Portugal”
13:15: Debate, perguntas e questões
13:45: Encerramento
14:00: Almoço no Dom Pedro.

A GENTE PODE VIR LIVREMENTE ÀS JORNADAS. NÃO HÁ QUE PAGAR MATRÍCULA, SÓ HÁ QUE PAGAR A CEIA NA CASA DO PADRE FONTES O DIA 30 DE MAIO A PARTIR DAS 20:00 HORAS.
NÃO É OBRIGATÓRIO ASSISTIR A ELA PARA PARTICIPAR NAS JORNADAS MAS QUEM QUISER VIR DEVE CONFIRMAR PARA OS COZINHEIROS PODEREM MEDIR AS QUANTIDADES E A GENTE ASSEGURAR UM LUGAR ENTRE OS COMENSAIS.

-CEIA:
-Atuação do Bruxo Queimam às 20:30 aproximadamente.

EMENTA:

-Entradas: azeitonas, presunto, chouriço e fios de bacalhau
-Prato principal: Carne assada, salada de alface, arroz, verduras cozidas e ovos cozidos
-Sobremesas: Torradas e frutas
-Bebidas

Preço: 18 Euros a ceia.

AS COMIDAS E AS DORMIDAS DIÁRIAS EM PITÕES DAS JÚNIAS PARA OS ASSISTENTES, AQUI NESTE LINK::
http://www.pitoesdasjunias.com/alojamento-e-produtos.html
http://www.casadopreto.com/
http://anaerusso.wix.com/sabores-de-pitoes/site#!__site
https://www.facebook.com/restaurantedompedro.pitoes
http://ww7.abrigosdepitoes.com/
http://www.casacampoferreira.blogspot.com.es/
https://www.facebook.com/pages/αβ-COMPOTAS-DO-MOSTEIRO/145993235459469

Link da Junta de Freguesia de Pitões das Júnias:
http://www.pitoesdasjunias.com/

Link do Concelho de Montalegre:

http://www.cm-montalegre.pt/

A VOZ DO INDÍXENA

Cun día de retraso -por aquelo de levar a contraria- quero rendir o meu pequeno tributo ao noso idioma no Día das Letras Galegas.  Había tempo que non colgaba un poema, de feito poucas veces o fago, pero coido que desta vez tocaba xa, e non se me ocorre mellor momento para facelo. Velaquí o poema  “A voz do indíxena”, do meu poemario “Á sombra de Bouza Panda. Poemario de escarnio e maldizer”.

“A voz do indíxena”

 

A voz do indíxena

non resoa nos salóns de palacio,

nin se escoita nos despachos

dos banqueiros.

 

A voz do indíxena

non viste con garabata,

nin pisa sobre moquetas

con zapatos de Vuitton.

 

A voz do indíxena

vaise co vento

que borra as pegadas

na area, na terra, na alma.

 

A voz do indíxena

é vella, sabia e anterga

pero o vello xa non sirve

no noso Novo Mundo Feliz.

 

A voz do indíxena

non ten altofalantes,

nin micrófonos,

nin radios nin xornais.

 

Porque a voz do indíxena

é unha fala prohibida,

de verbas condenadas,

de pobos proscritos.

 

A voz do indíxena

fala coa lingua da terra,

ten acento de xabre,

cantar de pedra e tambor.

 

A voz do indíxena

soa a renxer de carro,

cheira a besta e estrume,

a terra mollada, a lama mol.

 

A voz do indíxena

sabe a herba seca,

a touciño e rixóns,

a codia de pan de millo.

 

Porque a voz do indíxena

non se agocha nas selvas,

nin nas sabanas africanas,

nin nas areas do deserto.

 

A voz do indíxena

está dentro de nós

pero ninguén escoita xa

o seu canto ancestral.

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 66 segidores

%d bloggers like this: