O NOSO APOIO A PEPE EL FERREIRO

Vimos de contemplar recentemente a incompresible destitución de Pepe El Ferreiro como director do museo etnográfico de Grandas de Salime (Asturies), que el mesmo fundou a base de esforzo, traballo e cartos propios para goce de todos nós. Seica a voluntariosa e desinteresada obra deste home, o seu labor durante tantos anos traballando en prol da recuperación da cultura tradicional asturiana e os seu magnos coñecementos etnográficos xa non son de interese para o consorcio de xestión do museo ou para o fato de politicuchos de quenda. Tamén pode ser que as opinións dun home franco e libre lle molesten a algún, e xa se sabe cales son os métodos mafiosos e caciquís ós que nos teñen acostumados esta nova clase de neofascistas que tanto abundan hoxe en día no noso país, e neste caso non me refiro só a Galicia. O que fixeron con Pepe El Ferreiro non é un simple acto de inxustiza –concepto moral e ético que algúns non chegan a entender—, non é un problema que afecte só á cultura popular asturiana, é un atentado contra tódolos que amamos e loitamos por recuperar e conservar o tesouro etnográfico das nosas culturas tradicionais, da substancia esencial do noso ser como pobos. É un acto premeditado de etnocidio cultural contra tódolos que pensamos que un pobo sen coñecemento do seu pasado, sen cultura e sen orgullo de ser o que é, non ten futuro. Como vos digo, esta é unha noticia dobremente triste e dobremente frustrante. Primeiro, polo feito en si da vileza da destitución e, segundo, porque aqueles que víamos para a irmá Asturies como un modelo a seguir no traballo de recuperación, posta en valor e fomento do patrimonio cultural e natural vemos que tamén alí prende a semente da senrazón e da barbarie. E iso, compañeiros, é moi duro, moi duro…

Transcribimos a continuación a nota de prensa denunciando a destitución de Pepe, e dende aquí amosamos todo o noso apoio á súa persoa e ó seu traballo e esiximos a súa inmediata readmisión como director do museo etnográfico de Grandas de Salime. FORZA E ÁNIMO PEPE, ESTAMOS CONTIGO!!

Nota de Prensa. 31-1-2010

Ante la situación en la que se produjo el cese de José Naveria Escanlar “Pepe El Ferreiro” como director del Museo Etnográfico de Grandas de Salime, un grupo de Asociaciones crean la PLATARFORMA DE APOYO A PEPE EL FERREIRO. Integrada por 49 Asociaciones, entidades Culturales y Museos.
Reunidos en Grandas de Salime en Asamblea Asociativa acuerdan:

Mostrar públicamente su reconocimiento a la intachable labor humana de Pepe El Ferreiro al frente del Museo Etnográfico de Grandas de Salime, en la dignificación del medio rural y la cultura de los pueblos y la creación de tejido social en nuestra región.
Reprobar la decisión del Consorcio para la Gestión del Museo de Grandas del cese a D. José Naveiras Escanlar “Pepe el Ferreiro” como director del mismo.
Solicitar al Consorcio para la Gestión del Museo de Grandas de Salime la readmisión de Pepe en su cargo de director.
Así mismo acuerdan la estrategia a seguir para canalizar la inquietud de la sociedad civil y trasladarla a las entidades competentes.

Grandas de Salime, 31 de enero de 2010

Área de Comunicación
Plataforma de Apoyo a Pepe El Ferreiro

MOSTRA O TEU APOIO A PEPE EL FERREIRO:

http://apoyoapepe.blogspot.com

http://yoapoyoalferreiro.com

http://josenaveiras.blogspot.com/
apoyoapepe@gmail.com

PÁXINA DO MUSEO ETNOGRÁFICO FUNDADO POR PEPE EL FERREIRO:
http://www.museodegrandas.com/

AS MONTAÑAS SAGRADAS

Galicia é unha terra xenerosa en montañas sagradas, en montes máxicos, en lugares onde se produce a comuñón entre o mundo físico e o mundo espiritual, entre o real e o irreal, entre o noso mundo e o Máis Alá. Son xeografías especiais que atesouran a nosa riqueza material e inmaterial, lugares dotados dun valor simbólico que os fai transcender do seu simple carácter paisaxístico.

Enrique Couceiro cita a Gow cando afirma que os vellos, ó relacionar detalles ou acontecementos con lugares particulares nas narrativas que transmiten ós parentes máis novos, permiten que a paisaxe involucre máis adiante tales relacións, e teñan un papel decisivo na creación de identidades, grazas a esa implicación mutua de parentesco e terras. Por iso, sinala a antropóloga Margaret Rodman, os lugares —e aínda máis as paisaxes— son multivocais coma os símbolos, no senso de que significan cousas diferentes para persoas diferentes ou en diferentes situacións. Di Enrique Couceiro que a paisaxe tradicional, fundamentalmente o montesío, era movida a atesourar e expresar plantexamentos sobre o ben e o mal, sobre a cosmoxénese, as xerarquías sociais, os valores, as virtudes e as debilidades prototípicas do home, e tamén é expresión dos arcaicos e decisivos cambios acontecidos no proceso histórico dende a perspectiva local. As xentes das aldeas da montaña lograron imaxinar —ou ver— dende a vivida experiencia do sensorial, da plena inmersión corporal participativa, o sorprendente releve multidimensional.

Estas tradicións orais referidas á paisaxe montesía non se limitan so ós prodixios e ás obras dos mouros e das mouras, senón que tamén transmiten relatos acerca de santos e santas cuxas capelas érguense no alto dos montes, converténdose en focos de ascensión e romaxe. Feito, este, que incide, ou engade, un matiz de sacralidade a estas elevacións orográficas, e así, os santos, compartirán a mesma localización na esfera do mistérico, o numinoso e o prodixioso que posúen os outros seres míticos da montaña, a mourería. Deste xeito, as narrativas tradicionais perfilan o monte como un espazo marcadamente distinto, poboado por mouros, santos, seres míticos e animais salvaxes, pero non polos humanos. Son narrativas que emprazan nas alturas o remoto pasado.

Posiblemente, o que vimos de dicir, estea relacionado co carácter sagrado que tiveron estas montañas no noso pasado. Lugares de difícil acceso, agrestes, duros, montañas castigadas polos ventos, as chuvias e as neves, que parecían orixinadas polas forzas que habitaban estes cumios. Lugares misteriosos que foron, e aínda son, chan sacro, morada dos antigos deuses.

Desgrazadamente, cada vez é menos a xente nova que coñece estas narracións asociadas á paisaxe, xa polo despoboamento dos núcleos rurais da montaña, xa pola perda da relevancia cultural das súas referencias e mensaxes, co que día a día a montaña vai perdendo o seu carácter de espazo máxico e mítico para converterse nun simple espazo forestal sen máis.

CORNOS, CAIROS, PEZUÑOS E OUTROS AMULETOS DE ORIXE ANIMAL

TÍTULO: Cornos, cairos, pezuños e outros amuletos de orixe animal.
AUTOR: Rafael Quintía Pereira.
Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca.
Revista electrónica Galicia Encantada, ano 2010.
ISSN 1887-2859
__________
Resume:
Terceira entrega da serie da autoría deste especialistas sobre o uso, aplicacións e rituais asociados aos amuletos de orixe animal.
__________
Véxase texto completo na ligazón que se adxunta:

http://www.galiciaencantada.com/archivos/docs/1662_QUINTÍA_Cornos_cairos…_outros_%20amuletos_orixe_%20animal.pdf

SUPOSTA AGRESIÓN DUN EXÉRCITO SUPOSTAMENTE HUMANITARIO

Había tempo que non falaba do tema. Pero hoxe non podo reprimi-lo impulso de adicarlle unhas palabras ós nosos veciños da Brilat de Figueirido e á nosa ministra de defensa.

Hoxe é un día grande para a democracia española. Un día deses que un se ergue orgulloso de ter un pasaporte español e de vivir neste país. Un día para escribir con letras de ouro na nosa historia recente de liberdade e fraternidade. Hoxe a nosa ministra de defensa pode estar orgullosa do seu exército de salvación, o presidente do goberno pode gabarse de que tan nobre institución castrense teña dado un paso máis na procura da xustiza social e o respecto ás liberdades civís. Si señor, que grande día. Tan grande como os collóns e a paciencia que hai que ter para traga-lo que aconteceu esta fin de semana sen botarse ó monte cunha fouce ben afiada. Unha fouce grande e fermosa como as que se usan para limpa-lo monte que nos roubaron, unha fouce como aquelas que se usaron na revolta irmandiña, ou cando os franceses nos quixeron liberar pola forza das armas. Pero claro, eran outros tempos, tempos de barbarie e falta de cultura e liberdade. Hoxe en día hai outras canles democráticas para reivindica-los nosos dereitos cidadáns, aínda que mentres atopas a canle adecuada te poden mallar a paos. Iso é o que adoita suceder frecuentemente e o que aconteceu esta fin de semana en Salcedo.

Mentres unha ministra inepta e a súa cuadrilla de palmeiros disfrazados de progres con chaqueta de Armani queren facernos crer que o exército é unha organización humanitaria ó servizo da democracia mundial, a liberdade dos pobos e ó coidado dos nenos e as velliñas desamparadas; mentres os nosos mariñeiros son abandonados á súa sorte en augas internacionais infestadas de piratas coa escusa de que a lei non permite que o exército español pode defender un barco español, con pavillón español e cidadáns españois abordo; mentres se privatiza a defensa do Estado e a protección da cidadanía se deixa en mans de mercenarios, non vaia ser que se vexa a un militar cun arma nas mans ou teñan que pegar un tiro e nos desmonten o invento da ONG-exército humanitario e desarmado; mentres somos a vergoña de Europa e o cachondeo do chamado mundo libre, os militares da Brilat de Figueirido (provincia de Pontevedra, por si alguén pensa que estou a falar de África), eses mesmos militares tan homenaxeados polas súas misións en prol da paz, golpean e ameazan coas súas armas a dous veciños de Salcedo, e non contentos con iso fan negación do deber de socorro deixando ós agredidos tirados no monte.

Iso éo que hoxe recolle a prensa, mais seica a agresión, para os medios, aínda é suposta. Pero eu, entre as constantes mentiras do Estado e a palabra dun veciño non teño a máis mínima dúbida. Sobre todo porque non é a primeira vez que ocorre algo parecido. No Diario de Pontevedra dise literalmente: fuentes de la Brilat sostienen que “nunca hubo ni habrá ningún gesto de agresión” hacia los vecinos de las parroquias que lindan con el cuartel. Pero eu podo dicir que iso é mentira, porque eu, o centos de veciños máis, vimos cos nosos propios ollos como membros uniformados do exército golpeaban e agredían con porras a poboación civil desarmada nun acto sen precedente nas democracias occidentais. Así que as versións da Brilat teñen, para un servidor, a mesma validez que un euro coa cara de Fofito.

Así están as cousas nesta esterqueira onde nos toca vivir. Que cousa chico! o mundo ó revés. Na terra patria o exército ten carta branca para golpear, agredir e ameazar a punta de metralleta os cidadáns que lles pagan o seu soldo e os que, segundo a Constitución, deben protexer. Pola contra, no exterior , ese mesmo exército non lle pode po-la man enriba a un fato de piratas somalís, non vaia ser que lle fagan pupita a un subsahariano famento, aínda que o fillo de puta sexa un pirata armado cun AK47 e lanzagranadas soviético. Quizais se a veciña de Salcedo “supostamente agredida” tivese 17 anos en vez de 60 o trato tería sido un pouco distinto. Pero como era galega e non facía falla facerlle probas forenses para determina-la súa idade levouno fodido.

Por suposto, os feitos que aquí narro son supostos. Tan supostos como que en España existe liberdade de expresión, ou que isto é un Estado de Dereito. Tan suposto como que o cometido do exército é estar ó servizo da cidadanía ou tan suposto como que xa non quedan maneiras do pasado no exército español. En fin…

Máis información:

http://www.farodevigo.es/portada-pontevedra/2009/11/10/vecinos-salcedo-denuncian-soldados-brilat-agredirles-monte/385040.html

http://diariodepontevedra.galiciae.com/nova/42578.html

http://www.lavozdegalicia.es/pontevedra/2009/11/10/0003_8096269.htm

ESTREA EN PONTEVEDRA DO DOCUMENTAL “MONTE DO SEIXO. A MONTAÑA MÁXICA

EXITOSA estrea do documental “MONTE DO SEIXO. A Montaña Máxica” en CERDEDO

Véxase:

http://oembigodobecho.blogspot.com/2009/09/exitosa-estrea-do-documerntal-monte-do.html

ORIENTACIÓN SOLAR NO PINDO

O monte do Pindo dende a praia de Carnota

A fin de semana pasada tiven o privilexio de pasar un par de xornadas no monte Pindo, montaña sagrada da xeografía galaica e coñecida co alcume de Olimpo celta. O Pindo atesoura un grande patrimonio material e inmaterial que é digno de coñecer e conservar. Aconsello a visita ó blog http://jlgalovart.blogspot.com/ e a lectura do libro Los montes del Pindo. Olimpo celta y desierto de piedra de José Barreiro Barrala, obra básica para todo aquel que quera profundizar no coñecemento desta montaña. No citado libro descríbense moitos dos lugares máis espectaculares e máxicos desta serra pero nada atopei do fenómeno astronómico que lles vou comentar a continuación.

Chan de Lourenzo. Situación da pedra cabaleirada. En primeiro plano o incrible penendo antropomorfo coñecido como xigante da mina. Ó fondo érguese a Moa, cumio do Pindo cos seus 641 m de altitude.

No lugar coñecido como Chan de Lourenzo, gran chaira a 400 m de altitude que se extende ós pes da Moa, existe un peculiar penedo cabaleirado (que chamarei penedo do sol) que visto cara o leste arremeda a feitura dunha chama ardente. Este penedo descansa pousado sobre outra pedra lisa que, a xeito de base, mantenno en equilibrio.

Coa chegada do amencer, o sol nacente ascende polo horizonte e reborda os picos e os penedos que rodean esta gran chaira de altura.

O sol empeza a aparecer por unha pequena vagoada situada cara o leste delimitada por dous outeiros. Os primeiros raios de sol que penetran no Chan de Lourenzo fanno por este lugar (a lo menos nas datas do 15 de agosto) iluminando de xeito espectacular a pedra cabaleirada.

Véxase como os primeiros raios do día que entran en Chan de Lourenzo iluminan a pedra do sol en dirección leste-oeste

Se un se situa diante da peculiar rocha, e mirando ó nacente, terá a impresión, pola posición do sol sobre ela, de que o penedo do sol está ardendo e iluminado co seu lume, de xeito poderoso, toda a chaira.

A peculiar colocación da pedra cabaleirada -penedo do sol-, a súa proximidade o penedo antropomorfo coñecido como o <strong>xigante da mina</strong>, a localización da mesma no denominado Chan de Lourenzo (quen sabe si pola importancia do sol neste lugar), a coindicencia do fenómeno lumínico coa forma da pedra, lembremos que arremenda a unha chama ardente e a súa orientación cara o nacente considero que son indicios o suficientemente significativos como para, cando menos, telos en conta de cara a un posterior estudo máis pormenorizado do fenómeno lumínico, co gallo de detctar se estamos ante o que poderíamos catalogar como un fenómeno astroarqueolóxico asociado ó monte Pindo.

O sol sobre a pedra cabaleirada. Remarcado do seu contorno para que se perciba o efecto de chama ardente.

TRAILER do documental MONTE DO SEIXO. A MONTAÑA MÁXICA

O Grupo de Estudos Etnográficos SERPE BICHOCA convídaos ao visionado dun adianto do seu documental sobre o monte do Seixo que, xa en breve, percorrerá as máis importantes salas do país.

http://www.youtube.com/watch?v=nYZ5OB2oO40

GRAZAS POLA SÚA ATENCIÓN
SALVEMOS O SEIXO!!

O MARCO DO VENTO

Marcha composta por Rafael Quintía baixo a influenza inspiradora da grandiosidade pétrea do Marco do Vento (Monte do Seixo), posiblemente o máis espectacular menhir de Galiza.

A MONTAÑA MÁXICA

Foliada composta por Rafael Quintía para a banda sonora do documental Monte do Seixo. A Montaxa Máxica.