AUTOR

Rafael Quintía Pereira
Licenciado en Antropoloxía Social e Cultural
Licenciado en Ciencias Empresariais

CONTACTO:
abouzapanda@gmail.com

Rafael Quintía Pereira. Nado en Vigo no ano 1971. Licenciado en Antropoloxía Social e Cultural, Licenciado en Ciencias Empresariais, escritor e músico tradicional.

É membro fundador da Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA), do Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca e da formación de música tradicional e asociación cultural Os Chichisos.

É autor dos seguintes ensaios:

Para cantar veño eu! Unha viaxe pola cultura musical galega da man dos Chichisos (2011)

A Nosa señora da Lanzada. Antropología de un santuario costero (2011)

Deuses, Mitos e Ritos do Monte do Seixo. Unha proposta interpretativa en clave céltica. (2010)

Así como de diversos artigos etnográficos publicados en distintas revistas. Colaborou tamén no libro Monte do Seixo, reivindicación da Montaña Máxica (2007), do escritor Calros Solla.

Gañou o premio de investigación Luis Cuadrado 2010 polo seu traballo A Nosa Señora da Lanzada. Estudio antropológico de un santuario marítimo.

Dirixe a publicación Fol de Veleno. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza, herdeira do fanzine Fol de Veleno que fundou no ano 2006.

É co-director do documental Monte do Seixo, a Montaña Máxica (2009), co-director e co-guionista do documental Sete Camiños, encrucillada do tempo (2011), director e guionista do documental Comuneiros. Cen anos de vida e loita polo monte de Salcedo (2011) e co-director e co-guionista da curtametraxe documental Noite de Reis cos Chichisos (2012).

No eido musical cabe salienta-los seus traballos de composición. É autor da banda sonora da curtametraxe A Fenda (1996) e do documental Sete Camiños. Encrucillada do tempo (2011). Tamén compuxo, xunto a João Bieites, a banda sonora dos documentais Monte do Seixo. A Montaña Máxica (2009), A loita pola luz (2010) e Comuneiros. Cen anos de vida e loita polo monte de Salcedo (2011).

Musicalizou catro poemas incluidos no poemario Pan prós cocrodilos (2010) do escritor Calros Solla.

Foi membro fundador do grupo de rock Cromlech (1991). En 1994, xunto con Cesar Martínez, Toño Vázquez e Paco Sutil forma o grupo de música tradicional Os Chichisos. Entre os anos 2004 e 2006 formou parte do grupo folk Rabisaco. Actualmente compaxina a súa actividade musical como músico de Os Chichisos cos seus traballos de composición.

13 Respostas

  1. Boas,gustariame saber onde podo conseguir a revista fol de veleno e se é posibel suscribirse.

    Grazas e un saúdo

    • Como acaba de sair hai unha semana aínda estamos contactando coas librerías onde pola a venda. Por agora está na librería “Nós” de Sanxenxo pero en breve porase a venda en Pontevedra, Santiago, Lugo e noutras cidades de Galicia. Namentres non amañamos todo o tema da distribución tamén se pode adquirir contactando por email co Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca no enderezo serpebichoca@yahoo.es.

      un saúdo

  2. Pedida está, e xa de paso o libro e o documental do monte do seixo.Xa teño ganas de ler a revista,era hora de que un proxecto coma este se lebase a cabo.Agardo que teñades moito éxito,deste xeito tamén a nosa cultura o terá.

    Grazas e un saúdo

  3. Non sei se chegou a nosa petición do sitio onde podemos atopar a musica dos cantos de berce.
    Podesnos dicir onde ou como conseguila?
    Grupo de canto e pandereta E Dalle!

  4. Son fotografo e fago fotos sobre etnografia,costumbres,danzas brancas,curros,etc de Galicia,si necesitades un colaborador,non deixedes de comunicalo
    Saudos.

  5. Max, se atopades algo facei o favor de mandarlle algo de musica a esta xente para que se saiba que Galicia tamén ten unha personalidade de seu do mesmo xeito que España, Cataluña ou Pais Vasco que como vedes aparecen nun mesmo plano ” administrativo”
    Saude

    http://www.mamalisa.com/?t=e_cont&c=8

  6. Un cordial saludo Rafael. Estoy descubriendo su blog y me parece de lo mas interesante que he visto.
    Un fuerte abrazo.

  7. Me interesa tu libro, podrías decirme donde conseguirlo. Soy de Madrid y me temo que no podré ir a su presentación.
    Un saludo.

  8. Estimado Rafael, no es la primera vez que veo esta maravillosa página tuya, con unas fotos esplendidas. Me gustó mucho ese testimonio que te dieron de un tunel debajo de la capilla de la Ascensión. No tengo una visión mágica ni mítica del mundo, pero me doy cuenta de que ese lugar es mágico y queda mucho por decir de lo que ahí se esconde. Cuando yo recorría ese lugar con Manoliño Neno y Herminio a finales de los años sesenta nos encantaba ese entorno, buscábamos huecos, vestigios, objetos y todo lo que fuera extraño. Una vez fui, hacia 1963, con mis padres a la romería que se celebraba en ese lugar, y dimos una vuelta alrededor de esa roca con cirios encendidos. Luego hubo una merienda que aún recuerdo (con borracho bailando incluido). Muchas veces siendo niño subí por ese hueco que está al lado de los escalones de hierro, para salir dos metros más arriba ya sobre la roca, y por supuesto que exploré la pequeña cueva que hay debajo del mirador que está frente a la reja de la ermita, te diré que entré con una pequeña linterna y la escopeta de perdigones, por esos fantasiosos temores que tienen los adolescentes de catorce años. Es una cueva que no tiene ni cuatro metros de fondo, ascendente, termina en un hueco mínimo, justo debajo de unos postes que cierran la parte superior. Son los mismos postes que forman parte del suelo de la terraza que está delante de la ermita, junto a la barandilla y entre ellos se filtra en la cueva un poco de luz. No hablo de oídas, estuve allí. Pero hay otras cosas que debes saber. Creo que ese entorno fue un antiguo santuario precristiano, dedicado a un númen, a una deidad desconocida, se puede especular con Cal-leich, mercurio, Diana o los dioses romanos de los bosques. Luego se cristianizó, y mucho más tarde se hicieron las obras que ahora pueden verse. Existen unas pequeñas ruinas, apenas un muro recto, no castreño, que es mejor no indicar su ubicación para que siga como está. En esos montes se han visto delgados carballos o robles que han sido abiertos con cuñas y luego atados con ropa de niños, consecuencia del “rito del herniado” que en los años sesenta se celebraba y puede que hoy también. En cuanto al rito de “virar a pedra” (ya sabes, para pedir que llueva o deje de llover) solo he oido rumores, pero esa piedra que has fotografiado me da que pensar. En cuanto a que en el lugar hubo un poblado castreño estoy convencido de que así es, pero no he conseguido ver edificaciones circulares, aunque es cierto que toda la zona fue cantera. En cuanto a pequeños fragmentos de vasijas te diré que han aparecido y no son difíciles de encontrar, es posibe que se deba a antiguas ofrendas de carácter religioso. En los últimos cincuenta años no se ha excavado nada por los alrededores y no hay noticias de un posible yacimiento. El conocimiento de la zona y mi intuición me dice que ese lugar tiene mucha historia escondida, indudablemente poco espectacular, pero nada explorada. Es otro lugar mágico de Galicia, cuando lo visitamos de noche nos hace intuir un lugar poblado por seres inmateriales, sin tiempo, sin topografía, que están cercanos a nosotos para recordarnos que siguen existiendo sin problemas, y que lo único que los mantiene algo agitados es que un día tuvieron una historia y una vida.

    • Moitas grazas Gonzalo polas túas palabras e por todo o que nos contas. Cousas de grande valor etnográfico e que forman parte esencial da nosa cultura e do que somos hoxe en día.e por suposto que é para min un honor coñecer a alguén que entrou no “tunel dos mouros” e saiu para contalo. Nunca debemos perder a maxia dos noso relatos orais, é a nosa auténtica literatura popular. Unha aperta.

  9. Quisiera añadir algo más: mi último libro se titula: Almas, demonios y seres evanescentes, mitos y mundos en el Siglo de Oro, Editorial Miraguano, 2011. (280 pp.). Es un ensayo sobre nuestra tradición espiritual o espectral. Debo insistir en que es un ensayo, producto de una larga labor de investigación en fuentes de la literatura antisuperscticiosa católica y en otros recursos documentales; no se trata de una novela ni un cuento, ni apología católica, se aproxima a la antropología, la psicológica el psicoanálisis y la psiquiatría, aspectos en los que he sido asesorado para hacer mis afirmaciones. Es un trabajo científico.

    • Noraboa polo traballo, seguro que é un traballo de moita valía e moi interesante pola temática que tratas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.