• BENVIDOS Ó BLOG DE RAFA QUINTÍA

  • SOBRE O AUTOR

  • © Fotografías blog: Rafa Quintía

  • A LINGUAXE DAS CAMPÁS. ETNOGRAFÍA DOS SINOS

  • MARIÑA: DE DEUSA A SANTA

  • MONTE DAS CROAS: ANTROPOLOXÍA DUN CASTRO

  • ANÁLISE ESTRUTURAL E SIMBÓLICA DO MITO DA MOURA

  • LA HISTORIA DE GALICIA EN 50 LUGARES

  • USO SIMBÓLICO DO CUARZO NA CULTURA GALEGA. Aspectos etnográficos e arqueolóxicos

  • PATRIMONIO INMATERIAL DE SAN MARTIÑO DE SALCEDO

  • ALICORNIO. O PODER DO CORNO DE UNICORNIO NA MEDICINA TRADICIONAL GALEGA

  • A NOSA SEÑORA DA LANZADA. Estudio antropológico de un santuario costero.

  • PARA CANTAR VEÑO EU! Unha viaxe pola cultura musical galega da man dos Chichisos

  • DE VELLO, GAITEIRO! Biografía do grupo de música tradicional Os Chichisos

  • DEUSES, MITOS E RITOS DO MONTE DO SEIXO. Unha proposta interpretativa en clave céltica.

  • Á SOMBRA DE BOUZA PANDA. Poemario de trincheira e maldizer

  • MADAMAS E GALÁNS. HISTORIA DO ENTROIDO DE COBRES

  • MUÍÑOS, A MEMORIA DA AUGA.

  • Documental “SETE CAMIÑOS. ENCRUCILLADA DO TEMPO”

  • Documental “COMUNEIROS. Cen anos de vida e loita polo monte de Salcedo”

  • Documental “Monte do Seixo. A Montaña Máxica”.

  • Curtametraxe documental “NOITE DE REIS COS CHICHISOS”

  • A PEDRA DO FUNDAMENTO

  • “FEITO NA CASA”

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº6

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº5

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº4

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº3

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº2

  • “FOL DE VELENO. Revista de Etnografía e Historia de Galiza”. Nº1

  • ALBIÓN GALAICA

  • “GALICIA ENCANTADA: O país das mil e unha marabillas”

  • “OS MOUROS E AS MOURAS: MÁXICOS ENIGMÁTICOS DA MITOLOXÍA POPULAR”. Actas das V Xornadas de literartura de tradición oral.

  • POEMARIO DOS GAFOS. Obra colectiva.

  • CATÁLOGO-GUÍA do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños

  • AS PONTES DE PONTEVEDRA. Libro da exposición do mesmo nome. (Obra colectiva)

  • ATAS DAS JORNADAS DA LITERATURA GALAICO-PORTUGUESA 2012-2014

  • ACTAS DAS II XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ACTAS DAS I XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ENTRADAS POR ORDE CRONOLÓXICA

  • CONTADOR

    • 117,218 hits
  • Follow Á Sombra de Bouza Panda on WordPress.com

O FUTURO DE ÁFRICA

p1010020-1

Nenos xogando sobre un caiuco nunha praia de Senegal

 

Calquera que viaxe a África poderá comprobar unha cousa facilmente, unha gran diferenza co Occidente branco, democrático e moderno.

 

Non estou a falar da grandiosidade das súas paisaxes, nin da amabilidade das xentes que nada teñen e todo dan, nin da súa alegría, nin do constante sorriso nas súas facianas, que tamén. Non. Estou a falar dos milleiros de nenos e nenas que inundan as rúas das vilas e das aldeas por onde queira que vaias. Dos centos de miles de nenos que agardan por unha vida mellor que a dos seus pais. Millóns de rapaces que han medrar algún día e que han ter unha familia á que alimentar e un futuro polo que loitar.

 

E cando eso chegue non haberá mar, por inmenso que sexa, nin muro por alto que o fagan, nin valla, nin fronteiras, nin policías que deteñan a gran marea que o rebulir da fame está a formar en África.

 

Cando ese día chegue, que chegará, nós, os brancos, ricos e opulentos occidentais haberemos ficar aparvaiados ante a chegada do pobo da fame, do grande éxodo do home negro preguntándonos temerosos que está a pasar, mentres os grandes magnates do mundo libre, as grandes transnacionais, os todopoderosos banqueiros e o seu exército de políticos servís e mercenarios mirarán para outro lado, como fan sempre, como aquel que pensa comigo non vai a cousa. Porque esa é a verdade, con eles nunca vai a cousa, eles sempre están e sempre estiveron por riba de nós, por riba de todos.

 

Pero chegará o día en que non poidan mirar para outro lado porque miren onde miren só verán o mesmo rostro, o rostro que séculos de explotación, de humillación, de fame, de escravitude nos campos e nas fábricas labra na cara dos homes sometidos á infernal zoupa do capitalismo. E entón, nese mesmo intre decataranse de que van ser engulidos polo can de palleiro esfameado que tiveron atado toda a puta vida con curta cadea de ferro. E cando ese día chegue farase xustiza e o Mundo será un lugar un pouco máis habitable e entón eu hei descansar en paz, aínda que afogue na gran marea que virá.

 

Advertisements

O MEU MESTRE DE GAITA

1c2ba-maio-ugt-019

O meu mestre de gaita ten salitre nas veas e un punteiro na alma. O meu mestre de gaita criouse na beira do mar de Marín, temperado no orgullo dun mundo mariñeiro e na bravura dunha terra peninsular, xogando entre as redes e as patelas, brincado entre as penas que un mar eterno labrou.

O meu mestre de gaita ten o carácter da mar atlántica que fende as penas e bica a area. Pasa da tormenta á mar calma coma quen camiña seguro pola fina liña que marca o amor e a paixón polo que fai. Por iso non se lle ten en conta aínda que ás veces me faga ferve-lo sangue, mais iso tampouco é moi difícil nun arroutado coma min…

O meu mestre de gaita non gusta de eloxios, de homenaxes e de falsos amigos que adoitan gabar segundo o vento que sopre. Os centos de alumnos que formou, os anos entregados á nosa música tradicional, os quilómetros percorridos por corredoiras e camiños lamacentos baixo sol e choiva, de aldea en aldea e de festa en festa son as súas merecidas medallas que penduradas no seu chaleque de gaiteiro hónrano como mestre e como persoa.

O meu mestre de gaita nunca di “ben tocado” mais sabemos que no fondo está orgulloso de nós aínda que non deamos todo o que el nos pide. De cando en vez agasalla a concorrencia cunha presiña de chistes e contos que coma picados, trinos e batementos inzan o aire de risas e festa. Chistes bravos vernizados de gheadas e seseos mariñeiros que só el pode contar como el conta.

O meu mestre de gaita ten un carácter de manda carallo e non gusta de alagos, non, pero agora vaise foder porque o meu mestre de gaita é o meu amigo e eu ós meus amigos chámoos polo nome: Xulián Carabelos, de Mogor, gaiteiro, mestre e amigo.

Ata o luns,

LEMBRANZA NEGRA

p1010043

Hoxe, 6 anos despois do afundimento do Prestige,

6 anos despois da maior catástrofe ecolóxica da historia deste país milenario, 6 anos despois do espectáculo patético dunha despreciable clase política vil e infame, a pegada negra do chapapote segue nas pedras que ergeu aquel romántico alemán de Camelle e na alma deste pobo.

 

Vai por ti Man,

descansa en paz, amigo, na terra de Nunca Máis.

Dúbida existencial

p1010062

Onde carallo enterrei o óso?

“Fican lonxe”

 

Xa fican lonxe, meu amor.

Xa fican lonxe da terra

e fican lonxe dos homes.

 

Fican lonxe os tempos

nos que o futuro estaba

nas mans de homes

bos e xenerosos.

 

Xa fican moi lonxe,

chantados na memoria

dos que soñaron unha vez

cun mundo mellor.

 

Fican lonxe, meu ben.

E nós habemos  ficar eiquí,

agardando a triste resaca

dun tempo que xa pasou.

 

Rafael Quintía

Extraído do poemario “Á sombra de Bouza Panda. Poemas de trincheira e maldizer”

“O faiado”

Rubín ó faiado para ve-las

raiolas de lus

a través dos  fíos das arañeiras.

Para observar, a contra lus,

as minúsculas partículas de po

abollando no ar.

 

Subín ó faio da casa dos avós

para gravar por derradeira vez

un nome de muller

naquela cansa e retorta trade

de cerna de carballo.          

Para escoitar chora-la madeira

baixo os meus pés.

 

Apatuñado no meu calaedoscopio

íntimo e segredo,

entre as caixas de roupa rillada e

trastes vellos

tantas veces remexidas

na procura dun tesouro.

Buscando, agora, os anacos dos

soños que un día agochei.

As ilusións dun neno que

penduraba no vento soños

que o tempo e o home roubaron.

 

Soños que só cabían

na inxenua mente dun cativo

e baixo as tellas daquel máxico

faiado.

 

Ó fondo, as obras da nova

autoestrada

deixaban fuxi-lo rebumbio

das padexadoras

que, coma unha fúnebre e

inmisericorde melodía,

anunciaban o destino

que o meu avó

xa non quixo ver.

 

Rafael Quintía

Extraído do poemario “Á sombra de Bouza Panda. Poemas de trincheira e maldizer”

“Memoria Histórica”

p1010109

Agarda

tralos vidros da xanela

Como sempre,

sentada

no frío parladoiro de pedra.

Agarda.

Tecendo na mente

vellas lembranzas,

esquecendo cunetas.

Bordando saudades

cos retallosdunha vida roubada.

Agarda calada

tralos cristais,

perdidos os ollos nas leiras.

Naquelas leiras

que a sarabia tinguiu de canas

Como o tempo fixo con ela.


Agarda,

tralos vidros dos seus ollos

que a vida tornou calados

naquel verán

de xordos,

de mudos,

de cegos.


Agarda.

No silencio que a matou.

Agarda.

Dende o día que o levaron.


Rafael Quintía

Extraído do poemario “Á sombra de Bouza Panda. Poemas de trincheira e maldizer”

%d bloggers like this: