“O faiado”

Rubín ó faiado para ve-las

raiolas de lus

a través dos  fíos das arañeiras.

Para observar, a contra lus,

as minúsculas partículas de po

abollando no ar.

 

Subín ó faio da casa dos avós

para gravar por derradeira vez

un nome de muller

naquela cansa e retorta trade

de cerna de carballo.          

Para escoitar chora-la madeira

baixo os meus pés.

 

Apatuñado no meu calaedoscopio

íntimo e segredo,

entre as caixas de roupa rillada e

trastes vellos

tantas veces remexidas

na procura dun tesouro.

Buscando, agora, os anacos dos

soños que un día agochei.

As ilusións dun neno que

penduraba no vento soños

que o tempo e o home roubaron.

 

Soños que só cabían

na inxenua mente dun cativo

e baixo as tellas daquel máxico

faiado.

 

Ó fondo, as obras da nova

autoestrada

deixaban fuxi-lo rebumbio

das padexadoras

que, coma unha fúnebre e

inmisericorde melodía,

anunciaban o destino

que o meu avó

xa non quixo ver.

 

Rafael Quintía

Extraído do poemario “Á sombra de Bouza Panda. Poemas de trincheira e maldizer”

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: