• BENVIDOS Ó BLOG DE RAFA QUINTÍA

  • SOBRE O AUTOR

  • © Fotografías blog: Rafa Quintía

  • MARIÑA: DE DEUSA A SANTA

  • MONTE DAS CROAS: ANTROPOLOXÍA DUN CASTRO

  • ANÁLISE ESTRUTURAL E SIMBÓLICA DO MITO DA MOURA

  • LA HISTORIA DE GALICIA EN 50 LUGARES

  • USO SIMBÓLICO DO CUARZO NA CULTURA GALEGA. Aspectos etnográficos e arqueolóxicos

  • PATRIMONIO INMATERIAL DE SAN MARTIÑO DE SALCEDO

  • ALICORNIO. O PODER DO CORNO DE UNICORNIO NA MEDICINA TRADICIONAL GALEGA

  • A NOSA SEÑORA DA LANZADA. Estudio antropológico de un santuario costero.

  • PARA CANTAR VEÑO EU! Unha viaxe pola cultura musical galega da man dos Chichisos

  • DE VELLO, GAITEIRO! Biografía do grupo de música tradicional Os Chichisos

  • DEUSES, MITOS E RITOS DO MONTE DO SEIXO. Unha proposta interpretativa en clave céltica.

  • Á SOMBRA DE BOUZA PANDA. Poemario de trincheira e maldizer

  • MUÍÑOS, A MEMORIA DA AUGA.

  • Documental “SETE CAMIÑOS. ENCRUCILLADA DO TEMPO”

  • Documental “COMUNEIROS. Cen anos de vida e loita polo monte de Salcedo”

  • Documental “Monte do Seixo. A Montaña Máxica”.

  • Curtametraxe documental “NOITE DE REIS COS CHICHISOS”

  • A PEDRA DO FUNDAMENTO

  • “FEITO NA CASA”

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº6

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº5

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº4

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº3

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº2

  • “FOL DE VELENO. Revista de Etnografía e Historia de Galiza”. Nº1

  • ALBIÓN GALAICA

  • “GALICIA ENCANTADA: O país das mil e unha marabillas”

  • “OS MOUROS E AS MOURAS: MÁXICOS ENIGMÁTICOS DA MITOLOXÍA POPULAR”. Actas das V Xornadas de literartura de tradición oral.

  • POEMARIO DOS GAFOS. Obra colectiva.

  • CATÁLOGO-GUÍA do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños

  • AS PONTES DE PONTEVEDRA. Libro da exposición do mesmo nome. (Obra colectiva)

  • ATAS DAS JORNADAS DA LITERATURA GALAICO-PORTUGUESA 2012-2014

  • ACTAS DAS II XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ACTAS DAS I XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ENTRADAS POR ORDE CRONOLÓXICA

  • CONTADOR

    • 114,139 hits
  • Follow Á Sombra de Bouza Panda on WordPress.com

OS CHICHISOS, QUE COUSA CHICO!!

DSCF0130

Ás veces, na vida, un ten a sorte de coñecer xente coa que, por algún tipo de conspiración cósmica e mistérica, establece un tipo de relación especial na que, con sutís fíos de arañeira, constrúe unha irmandade baseada na complicidade, na amizade e no feito de compartir un universo, un rueiro común de valores, crenzas, afeccións, inquedanzas e soños cos que sobrevivir neste mundo incerto e inxusto no que nos tocou vivir. Eu tiven esa sorte. E digo sorte porque co crecente número de miserables que nos rodean día a día atoparse cun grupo de xente así tórnase máis e máis difícil. Iso é o que a min me aconteceu cos Chichisos.

Os Chichisos é un deses grupos incatalogables. Non sei moi ben se é un grupo de música tradicional, un grupo folk, unha charanga, unha asociación cultural, unha plataforma reivindicativa, un grupo de amigos que se xunta para tocar e facer festa ou unha confradía da Tribo Aturuxo. Non sei, quizais sexa todo iso ó mesmo tempo e moito máis. Pero esa indefinición só sería un problema se lles quixésemos pór unha etiqueta, mais iso só se fai cando se quere vender un produto e os Chichisos non están en venda nin se venden.

Se houbese un Iker Jiménez da música tradicional posiblemente xa os tería levado ó seu programa para falarnos de tal fenómeno musico-socio-político-cultural. Se fosen un coche serían un todoterreo e posiblemente puidesen beneficiarse dalgunha das subvencións ó sector da automoción que tan de moda están nestes tempos de crise, pero como son músicos tradicionais, galegos e teñen inquedanzas pola nosa cultura non recibirán nunca subvención, nin axuda, nin pataco ningún. É o prezo que ten a honestidade e a independencia. En canto á desesperación da lucidez e á loita contra tanta ruindade, iso cúrase con licor café, e se é de Castro Caldelas mellor.

Esta imposibilidade de catalogalos vén dada pola amplitude de actividades na que se moven, que de seren un neno a boa fe sería diagnosticado de hiperactividade aguda. Non é difícil atopalos xa sexa en concertos, festivais, fiadeiros, ruadas, seráns, tabernas, furanchos, festas, romarías ou magostos como en vodas, enterros, pasarrúas, procesións, actos culturais, actos reivindicativos, homenaxes e todo tipo de evento no que o son das súas gaitas sexa requirido e agradecido. Posiblemente a súa axenda estea máis chea cá do presidente Obama e mesmo hai quen di que o don da omnipresencia xa non é exclusivo do Deus cristián.

Esta actividade desaforada lévaos a ter relacións —e enténdase ben— con moita xente da vida social e cultural da súa contorna, e aínda con moitas máis persoas, que como dicía o inolvidable John Ballan, non che é o mesmo. Se unha persoa é medida pola calidade dos seus amigos, os Chichisos acadarían a máxima puntuación de Galicia Calidade-Galicia Calidad, non sexa que protesten os de Galicia Cunilingüe.

É certo que son moitas as asociacións, os colectivos e os particulares que contaron nestes anos coa desinteresada colaboración dos Chichisos, ós que, porque non dicilo, lles deben agradecemento pola súa constante predisposición a axudar. Pero non é menos certo que tamén hai xente á que os Chichisos lle deben da-las grazas. A todos aqueles que confiaron neles, nos malos tempos en nos bos tempos, cando non había cartolos no peto e cando había millo na paneira, ós que agradecen e dignifican a súa musica, ós que se honran coa súa amizade. Prometo estarte agradecido, cantaba Rosendo Mercado e eles fanlle o coro. Sería inxusto non citar algunhas desas persoas e non citar a outras, polo que non nomearei a ninguén, pero máis inxusto sería non citar, cando menos, o seu mestre de gaita Xulián, pola amizade, polo saber e pola paciencia mutua.

Os Chichisos é deses grupos que acollen sen prexuízos a todo o que ame a nosa música e queira tocar con eles, xa sexan con papeis ou sen papeis. Non hai legalización nin trámite de regulación máis efectivo e válido ca unha boa actuación ó abeiro e á calor da taberna. Se houbese ritos de paso no grupo, ese sería o obrigado; e se houbese rito bautismal, ben certo é que se faría nunha grande cunca de viño de Barrantes.

Posiblemente iso, e unha afección cinéfila, sexa o que explica que pasasen de ser catro no ano 1997 —como Dartagnan e os 3 mosqueteiros— a ser sete no 2001 —como Os sete magníficos— e a doce no 2009 —como Os doce do patíbulo—. Só agardo que non se lles dea por ve-lo filme de Os trescentos, coido que a Royal band of pipes and drums da Deputación de Ourense non gusta de competencia. Os Chichisos debe se-lo único que medra nestes tempos de recesión, iso e os famosos “brotes verdes”, claro. Pero así son eles. Éche o que hai e non é pouco.

Se eu fose un pastequeiro de Tomeza diría que teñen a maxia da beizón de san Cibrán, que a súa música ten as virtudes purificadoras do alicorno e o poder da chave de san Pedro. Se eu fose pastilleiro da rota do bacallao á portuguesa diría que o seu ritmo total mola mazo, nen!! Se eu fose sociólogo diría que a través da súa música fan un importante labor de cohesión social. Se fose psicólogo non dubidaría das propiedades da terapia grupal dos seus concertos. Se fose antropólogo diría que a súa actividade cultural responde a un instinto tribal de supervivencia e de reafirmación galaica. Se fose economista diría que como empresarios non teñen futuro. Se fose historiador lembraría a Estrabón dicindo que os Chichisos son veloces coma as eguas da Lusitania que parecen preñadas polo vento. Se fose crítico musical diría que merece a pena escoitalos mais nunca soarán nos 40 principais. Se ademais de crítico fose un poeta cursi diría que a frescura do seu directo é coma as ondas do mar bravo que bican as areas da Lanzada na noite de San Xoán. E se fose o bardo Calros Solla diría que dende a Eira das Neghras ata os muíños do Batán, pasando polo alto da Cruz do Seixo, non hai Rabisaco, nin Pirocha, nin perello que non deveza por escoita-lo son grileiro e chuotador das súas vinchas repoludas rebulindo no ar da Pena D´aigha entre a espenuca desta terra esgrevia.

Pero como son amigo e parte implicada, Que podo dicir? Tan só, e arremedando o comezo daquel libro do capitán Alatriste, que quizais non sexan o mellor grupo do mundo pero son un grupo digno e honrado. Chámanse os Chichisos e teñen a alegría da chispa ourensá e a xenerosidade da Boa Vila que dá de beber a quen pasa. Iso si…augha nin vela!!

E agora …que cante o merlo!!!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: