“AS LENDAS QUE FALAN DE NÓS”. Artigo en La Voz de Galicia

Este domingo 26 publicouse en La Voz de Galicia unha reportaxe sobre lendas da ría de Pontevedra que incluía o meu artigo “As lendas que falan de nós”, unha reflexión sobre o significado e a importancia destes relatos míticos.

artigo lendas la voz 2

artigo lendas la voz de galicia

artigo lendas la voz de galicia - copia

“As lendas que falan de nós”

Rafael Quintía Pereira (Antropólogo)

Os galegos, como calquera ser humano, vivimos nun mundo culturalmente construído. A cultura, xa que logo, é a nosa ferramenta para ser e para estar polo que me atrevería a dicir que para o homo sapiens non hai vida fóra da cultura. A cultura é, sobre todo, unha armazón simbólica e as lendas e os mitos están feitos de símbolos; de aí a súa importancia, porque nos contan como somos e como estamos no mundo.

Galicia é unha terra xenerosa en mitos e lendas, en montes sacros, en pedras máxicas, fontes milagreiras, furnas misteriosas, en encantos e tesouros. Un país habitado tamén por seres míticos e cheo de lugares onde se produce a comuñón entre o mundo real e o fantástico, entre o terreal e o espiritual, entre o Aquén e o Alén. Son xeografías especiais que atesouran a nosa riqueza material e, sobre todo, inmaterial. Unha cultura inmaterial de relatos tecidos ao redor da paisaxe, que falan das nosas crenzas e de como os galegos vemos o mundo. En definitiva, son un máxico espello onde reflectir a nosa cultura como pobo.

Os cumios das montañas, as fonduras do mar, a escuridade dunha cova, a espesura dun bosque, os abismos dun cantil, as rochas peculiares ou as ruínas aqueolóxicas atribuídas popularmente a uns misteriosos pobadores —os mouros— son dende a antigüidade lugares que exercen no home un poder de mitificación e, ás veces, de transformación, pois nos fan ver o mundo e interactuar con el dun xeito distinto ao habitual. Por iso buscamos nos mitos un xeito de explicalos e de interpretalos. Uns foron vistos como lugares onde deuses, virxes ou santos facían acto de presenza; outros son dominio dos defuntos; nalgúns habitan seres feéricos e outras criaturas e moitos foron inspiración das máis creativas historias.

As lendas de mouros e mouras, os tesouros encantados, as cidades asolagadas, as criaturas fantásticas que moran nas covas, os enigmáticos túneles subterráneos e todo o universo mitolóxico alicerzado sobre o noso patrimonio arqueolóxico e natural constitúen unha moi valiosa herdanza cultural que nos informa acerca da sociedade que os creou e que os transmitiu, de xeito oral, xeración tras xeración. Estas historias —a nosa primixenia literatura— falan nunha linguaxe simbólica pero, nalgúns casos, tamén poden conter lembranzas de feitos pasados. A paisaxe convértese, así, nun complexo sistema de crenzas culturais e espirituais interrelacionadas nunha trama que une o home coa natureza, o sagrado co profano, o humano co sobrenatural e o mítico co cotián. Velaí a maxia e o valor deste patrimonio que herdamos e que temos a obriga de conservar e transmitir.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: