A VOZ DO INDÍXENA

Cun día de retraso -por aquelo de levar a contraria- quero rendir o meu pequeno tributo ao noso idioma no Día das Letras Galegas.  Había tempo que non colgaba un poema, de feito poucas veces o fago, pero coido que desta vez tocaba xa, e non se me ocorre mellor momento para facelo. Velaquí o poema  “A voz do indíxena”, do meu poemario “Á sombra de Bouza Panda. Poemario de escarnio e maldizer”.

“A voz do indíxena”

 

A voz do indíxena

non resoa nos salóns de palacio,

nin se escoita nos despachos

dos banqueiros.

 

A voz do indíxena

non viste con garabata,

nin pisa sobre moquetas

con zapatos de Vuitton.

 

A voz do indíxena

vaise co vento

que borra as pegadas

na area, na terra, na alma.

 

A voz do indíxena

é vella, sabia e anterga

pero o vello xa non sirve

no noso Novo Mundo Feliz.

 

A voz do indíxena

non ten altofalantes,

nin micrófonos,

nin radios nin xornais.

 

Porque a voz do indíxena

é unha fala prohibida,

de verbas condenadas,

de pobos proscritos.

 

A voz do indíxena

fala coa lingua da terra,

ten acento de xabre,

cantar de pedra e tambor.

 

A voz do indíxena

soa a renxer de carro,

cheira a besta e estrume,

a terra mollada, a lama mol.

 

A voz do indíxena

sabe a herba seca,

a touciño e rixóns,

a codia de pan de millo.

 

Porque a voz do indíxena

non se agocha nas selvas,

nin nas sabanas africanas,

nin nas areas do deserto.

 

A voz do indíxena

está dentro de nós

pero ninguén escoita xa

o seu canto ancestral.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: