• BENVIDOS Ó BLOG DE RAFA QUINTÍA

  • SOBRE O AUTOR

  • © Fotografías blog: Rafa Quintía

  • MARIÑA: DE DEUSA A SANTA

  • MONTE DAS CROAS: ANTROPOLOXÍA DUN CASTRO

  • ANÁLISE ESTRUTURAL E SIMBÓLICA DO MITO DA MOURA

  • LA HISTORIA DE GALICIA EN 50 LUGARES

  • USO SIMBÓLICO DO CUARZO NA CULTURA GALEGA. Aspectos etnográficos e arqueolóxicos

  • PATRIMONIO INMATERIAL DE SAN MARTIÑO DE SALCEDO

  • ALICORNIO. O PODER DO CORNO DE UNICORNIO NA MEDICINA TRADICIONAL GALEGA

  • A NOSA SEÑORA DA LANZADA. Estudio antropológico de un santuario costero.

  • PARA CANTAR VEÑO EU! Unha viaxe pola cultura musical galega da man dos Chichisos

  • DE VELLO, GAITEIRO! Biografía do grupo de música tradicional Os Chichisos

  • DEUSES, MITOS E RITOS DO MONTE DO SEIXO. Unha proposta interpretativa en clave céltica.

  • Á SOMBRA DE BOUZA PANDA. Poemario de trincheira e maldizer

  • MUÍÑOS, A MEMORIA DA AUGA.

  • Documental “SETE CAMIÑOS. ENCRUCILLADA DO TEMPO”

  • Documental “COMUNEIROS. Cen anos de vida e loita polo monte de Salcedo”

  • Documental “Monte do Seixo. A Montaña Máxica”.

  • Curtametraxe documental “NOITE DE REIS COS CHICHISOS”

  • A PEDRA DO FUNDAMENTO

  • “FEITO NA CASA”

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº6

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº5

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº4

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº3

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº2

  • “FOL DE VELENO. Revista de Etnografía e Historia de Galiza”. Nº1

  • ALBIÓN GALAICA

  • “GALICIA ENCANTADA: O país das mil e unha marabillas”

  • “OS MOUROS E AS MOURAS: MÁXICOS ENIGMÁTICOS DA MITOLOXÍA POPULAR”. Actas das V Xornadas de literartura de tradición oral.

  • POEMARIO DOS GAFOS. Obra colectiva.

  • CATÁLOGO-GUÍA do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños

  • AS PONTES DE PONTEVEDRA. Libro da exposición do mesmo nome. (Obra colectiva)

  • ATAS DAS JORNADAS DA LITERATURA GALAICO-PORTUGUESA 2012-2014

  • ACTAS DAS II XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ACTAS DAS I XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ENTRADAS POR ORDE CRONOLÓXICA

  • CONTADOR

    • 113,370 hits
  • Follow Á Sombra de Bouza Panda on WordPress.com

OS CHICHISOS, QUE COUSA CHICO!!

DSCF0130

Ás veces, na vida, un ten a sorte de coñecer xente coa que, por algún tipo de conspiración cósmica e mistérica, establece un tipo de relación especial na que, con sutís fíos de arañeira, constrúe unha irmandade baseada na complicidade, na amizade e no feito de compartir un universo, un rueiro común de valores, crenzas, afeccións, inquedanzas e soños cos que sobrevivir neste mundo incerto e inxusto no que nos tocou vivir. Eu tiven esa sorte. E digo sorte porque co crecente número de miserables que nos rodean día a día atoparse cun grupo de xente así tórnase máis e máis difícil. Iso é o que a min me aconteceu cos Chichisos.

Os Chichisos é un deses grupos incatalogables. Non sei moi ben se é un grupo de música tradicional, un grupo folk, unha charanga, unha asociación cultural, unha plataforma reivindicativa, un grupo de amigos que se xunta para tocar e facer festa ou unha confradía da Tribo Aturuxo. Non sei, quizais sexa todo iso ó mesmo tempo e moito máis. Pero esa indefinición só sería un problema se lles quixésemos pór unha etiqueta, mais iso só se fai cando se quere vender un produto e os Chichisos non están en venda nin se venden.

Se houbese un Iker Jiménez da música tradicional posiblemente xa os tería levado ó seu programa para falarnos de tal fenómeno musico-socio-político-cultural. Se fosen un coche serían un todoterreo e posiblemente puidesen beneficiarse dalgunha das subvencións ó sector da automoción que tan de moda están nestes tempos de crise, pero como son músicos tradicionais, galegos e teñen inquedanzas pola nosa cultura non recibirán nunca subvención, nin axuda, nin pataco ningún. É o prezo que ten a honestidade e a independencia. En canto á desesperación da lucidez e á loita contra tanta ruindade, iso cúrase con licor café, e se é de Castro Caldelas mellor.

Esta imposibilidade de catalogalos vén dada pola amplitude de actividades na que se moven, que de seren un neno a boa fe sería diagnosticado de hiperactividade aguda. Non é difícil atopalos xa sexa en concertos, festivais, fiadeiros, ruadas, seráns, tabernas, furanchos, festas, romarías ou magostos como en vodas, enterros, pasarrúas, procesións, actos culturais, actos reivindicativos, homenaxes e todo tipo de evento no que o son das súas gaitas sexa requirido e agradecido. Posiblemente a súa axenda estea máis chea cá do presidente Obama e mesmo hai quen di que o don da omnipresencia xa non é exclusivo do Deus cristián.

Esta actividade desaforada lévaos a ter relacións —e enténdase ben— con moita xente da vida social e cultural da súa contorna, e aínda con moitas máis persoas, que como dicía o inolvidable John Ballan, non che é o mesmo. Se unha persoa é medida pola calidade dos seus amigos, os Chichisos acadarían a máxima puntuación de Galicia Calidade-Galicia Calidad, non sexa que protesten os de Galicia Cunilingüe.

É certo que son moitas as asociacións, os colectivos e os particulares que contaron nestes anos coa desinteresada colaboración dos Chichisos, ós que, porque non dicilo, lles deben agradecemento pola súa constante predisposición a axudar. Pero non é menos certo que tamén hai xente á que os Chichisos lle deben da-las grazas. A todos aqueles que confiaron neles, nos malos tempos en nos bos tempos, cando non había cartolos no peto e cando había millo na paneira, ós que agradecen e dignifican a súa musica, ós que se honran coa súa amizade. Prometo estarte agradecido, cantaba Rosendo Mercado e eles fanlle o coro. Sería inxusto non citar algunhas desas persoas e non citar a outras, polo que non nomearei a ninguén, pero máis inxusto sería non citar, cando menos, o seu mestre de gaita Xulián, pola amizade, polo saber e pola paciencia mutua.

Os Chichisos é deses grupos que acollen sen prexuízos a todo o que ame a nosa música e queira tocar con eles, xa sexan con papeis ou sen papeis. Non hai legalización nin trámite de regulación máis efectivo e válido ca unha boa actuación ó abeiro e á calor da taberna. Se houbese ritos de paso no grupo, ese sería o obrigado; e se houbese rito bautismal, ben certo é que se faría nunha grande cunca de viño de Barrantes.

Posiblemente iso, e unha afección cinéfila, sexa o que explica que pasasen de ser catro no ano 1997 —como Dartagnan e os 3 mosqueteiros— a ser sete no 2001 —como Os sete magníficos— e a doce no 2009 —como Os doce do patíbulo—. Só agardo que non se lles dea por ve-lo filme de Os trescentos, coido que a Royal band of pipes and drums da Deputación de Ourense non gusta de competencia. Os Chichisos debe se-lo único que medra nestes tempos de recesión, iso e os famosos “brotes verdes”, claro. Pero así son eles. Éche o que hai e non é pouco.

Se eu fose un pastequeiro de Tomeza diría que teñen a maxia da beizón de san Cibrán, que a súa música ten as virtudes purificadoras do alicorno e o poder da chave de san Pedro. Se eu fose pastilleiro da rota do bacallao á portuguesa diría que o seu ritmo total mola mazo, nen!! Se eu fose sociólogo diría que a través da súa música fan un importante labor de cohesión social. Se fose psicólogo non dubidaría das propiedades da terapia grupal dos seus concertos. Se fose antropólogo diría que a súa actividade cultural responde a un instinto tribal de supervivencia e de reafirmación galaica. Se fose economista diría que como empresarios non teñen futuro. Se fose historiador lembraría a Estrabón dicindo que os Chichisos son veloces coma as eguas da Lusitania que parecen preñadas polo vento. Se fose crítico musical diría que merece a pena escoitalos mais nunca soarán nos 40 principais. Se ademais de crítico fose un poeta cursi diría que a frescura do seu directo é coma as ondas do mar bravo que bican as areas da Lanzada na noite de San Xoán. E se fose o bardo Calros Solla diría que dende a Eira das Neghras ata os muíños do Batán, pasando polo alto da Cruz do Seixo, non hai Rabisaco, nin Pirocha, nin perello que non deveza por escoita-lo son grileiro e chuotador das súas vinchas repoludas rebulindo no ar da Pena D´aigha entre a espenuca desta terra esgrevia.

Pero como son amigo e parte implicada, Que podo dicir? Tan só, e arremedando o comezo daquel libro do capitán Alatriste, que quizais non sexan o mellor grupo do mundo pero son un grupo digno e honrado. Chámanse os Chichisos e teñen a alegría da chispa ourensá e a xenerosidade da Boa Vila que dá de beber a quen pasa. Iso si…augha nin vela!!

E agora …que cante o merlo!!!

UNHA VERDADE INCÓMODA

MAPA%20FRANXA%20LEXANA_2009-150PPP

Esta é a verdadeira magnitude das repercusións que teñen as franxas de seguridade da BRILAT de Figueirido (Pontevedra). Esta é a realidade que se nos mantiña oculta a tódolos veciños de Pontevedra, Vilaboa e Marín. Non só se establece unha franxa de seguridades cercana senón que se ocultou a existencia dunha franxa de seguridade lonxana que abrangue 2.880 hectáreas de territorio -núcleos de poboación incluidos- pertencente ós tres concellos, o que pon en serio perigo o desenvolvemento económico da zona, a conservación do patrimonio natural, material e inmaterial e os dereitos máis básicos á liberdade e á libre disposicións das propiedades privadas e das mancomunais.

O sometemento da soberanía popular e as liberdades civis ó mandato do exército supón un atentado ós principios democráticos inaceptable nunha sociedade de dereito, un atentado case tan grave como a ocultación intencionada de información e o engano malicioso da cidadanía.

Na seguinte dirección podedes ver un magnífico video explicativo desta problemática:
http://www.nonafranxa.tk/

A PEDRA DA PEZOÑA E OUTRAS PEDRAS SANDADORAS DA CULTURA POPULAR GALEGA

TRABALLO PUBLICADO NA REVISTA DE GALICIA ENCANTADA

Visítese:
http://www.galiciaencantada.com/dentro.asp?c=13&id=1555

TÍTULO: A pedra da pezoña e outras pedras sandadoras da cultura popular galega.
AUTOR: Rafael Quintía Pereira.
Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca
ISSN 1887-2859
__________
Resume:
Magnífico artigo sobre as pedras-amuleto (amuletos minerais) que preveñen ou combaten o mal, e a súa importancia na cultura popular galega: pedra da pezoña, pedras feitas, pedras do trono ou pedras do raio, pedra da serpe e pedra da cobra, carbuncos, pedra corvina, pedra bezoar e pedra caimán, pedra alidoña, pedra do lince ou lincurio, pedra do leite, ollo de boi vidal,Ollo de Bouciga e pedras furadas, pedra do sangue, maclas e cruz de santo André, cantacucos, pedras borneiras, pedras da fartura e endegos.

APLICACIÓNS CURATIVAS DO ALICORNIO

SDC10575
TRABALLO PUBLICADO NA REVISTA GALICIA ENCANTADA

Visítese :
http://www.galiciaencantada.com/dentro.asp?c=0&id=1524

TÍTULO: Aplicacións curativas do alicornio na medicina tradicional galega.
AUTOR: Rafael Quintía Pereira.
ISSN 1887-2859
__________
Resume:
Traballo que trata sobre a orixe do mito do Alicornio, o uso, aplicacións e os rituais asociados na medicina tradicional de Galicia.

WELCOME TO IRELAND

53
3 razóns para visitar Irlanda

58
Comparti-la música nacida dun alma celta común293
Unha conversa cos amigos ó calor do pub165
Unha pinta e unha historia ó carón do lume antergo, Sláinte!!

(Fotografías: arquivo da A.C. Os Chichisos)

DIGNIDADE GAITEIRA

Como cada ano, cando chega o verán a nosa terra énchese de festas e romarías, e con elas o son das gaitas volve soar por camiños, corredoiras, adrios, prazas e rueiros. Non hai acto festivo que se digne de selo que non conte co seu respeitivo grupo de gaiteiros. E como cado ano, volveremos presenciar exemplos de tratos indignos, de menosprezos e de fallas de respecto hacia aqueles que son depositarios e transmisores da nosa música máis tradicional e auténtica, contra aqueles valedores da música da alma do pobo galego. Por eso, como cada ano, cómpre lembra-lo chamamento pola dignidade dos gaiteiros que o grupo de música tradicional Os Chichisos fixo no seu día. Así que velaí vai ese chamamento gaiteiro, que rule, que se difunda, que sirva para algo e lembrade Non sen o noso nome!!

DSC_2618
Cadro de F. Sutil

Os Chichisos FAN UN CHAMAMENTO ÓS GAITEIROS GALEGOS, POLA DIGNIDADE DOS GAITEIROS E DOS MÚSICOS TRADICIONAIS:
“NON SEN O NOSO NOME”

Este é un chamamento a tódolos gaiteiros do país, ós bardos da Tribo Aturuxo, á confradía do bombo, do tamboril e da gaita, á voz do pobo e da nosa alma.
Un chamamento para que calen tódalas gaitas da Nazón de Breogán namentres os gaiteiros da nosa terra non reciban o trato digno que merecen.

Un berro ós nosos irmáns do fol para que se neguen a tocar en toda festa, romaría ou foliada onde non apareza dignamente recollido no cartel da festa o seu nobre nome de gaiteiros.

Rematemos co anonimato no país das gaitas. Xa o dicía o mestre don Ricardo Portela, igual que figuran o nome das orquestras ou dos patrocinadores ten que aparece-lo dos gaiteiros; e se non, non tocamos.

Estamos fartos de escoitar nos medios, de ler nos xornais ou de ver nos carteis de festas frases de menosprezo como “actuará un grupo de gaitas”, “haberá animación musical”, “tocarán uns gaiteiros” ou “haberá música de gaitas”. Non admitamos este degradante xeito de referirse á respectable actuación dun grupo de músicos tradicionais cun nome propio e un traballo, esforzo e ilusión detrás dese nome.

Como di o noso himno; os tempos son chegados e agora que chega o verán e o país estoupa en milleiros de festas é o momento de que digamos NON.

NON sen o respecto que merece todo músico tradicional, NON sen o trato digno que se lle debe á nosa música, NON mentres o traballo do gaiteiro non sexa recoñecido como merece selo a figura máis representativa da nosa cultura e da nosa Terra. NON tocaremos se non figuramos no cartel. Irmáns da gaita, compañeiros da foula e a brincadeira, fillos da noite no muíño, pola dignidade da nosa música berremos sen medo:

NON SEN O NOSO NOME!!!

%d bloggers like this: