• BENVIDOS Ó BLOG DE RAFA QUINTÍA

  • SOBRE O AUTOR

  • © Fotografías blog: Rafa Quintía

  • MARIÑA: DE DEUSA A SANTA

  • MONTE DAS CROAS: ANTROPOLOXÍA DUN CASTRO

  • ANÁLISE ESTRUTURAL E SIMBÓLICA DO MITO DA MOURA

  • LA HISTORIA DE GALICIA EN 50 LUGARES

  • USO SIMBÓLICO DO CUARZO NA CULTURA GALEGA. Aspectos etnográficos e arqueolóxicos

  • PATRIMONIO INMATERIAL DE SAN MARTIÑO DE SALCEDO

  • ALICORNIO. O PODER DO CORNO DE UNICORNIO NA MEDICINA TRADICIONAL GALEGA

  • A NOSA SEÑORA DA LANZADA. Estudio antropológico de un santuario costero.

  • PARA CANTAR VEÑO EU! Unha viaxe pola cultura musical galega da man dos Chichisos

  • DE VELLO, GAITEIRO! Biografía do grupo de música tradicional Os Chichisos

  • DEUSES, MITOS E RITOS DO MONTE DO SEIXO. Unha proposta interpretativa en clave céltica.

  • Á SOMBRA DE BOUZA PANDA. Poemario de trincheira e maldizer

  • MUÍÑOS, A MEMORIA DA AUGA.

  • Documental “SETE CAMIÑOS. ENCRUCILLADA DO TEMPO”

  • Documental “COMUNEIROS. Cen anos de vida e loita polo monte de Salcedo”

  • Documental “Monte do Seixo. A Montaña Máxica”.

  • Curtametraxe documental “NOITE DE REIS COS CHICHISOS”

  • A PEDRA DO FUNDAMENTO

  • “FEITO NA CASA”

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº6

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº5

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº4

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº3

  • “FOL DE VELENO. Anuario de Antropoloxía e Historia de Galiza”. Nº2

  • “FOL DE VELENO. Revista de Etnografía e Historia de Galiza”. Nº1

  • ALBIÓN GALAICA

  • “GALICIA ENCANTADA: O país das mil e unha marabillas”

  • “OS MOUROS E AS MOURAS: MÁXICOS ENIGMÁTICOS DA MITOLOXÍA POPULAR”. Actas das V Xornadas de literartura de tradición oral.

  • POEMARIO DOS GAFOS. Obra colectiva.

  • CATÁLOGO-GUÍA do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños

  • AS PONTES DE PONTEVEDRA. Libro da exposición do mesmo nome. (Obra colectiva)

  • ATAS DAS JORNADAS DA LITERATURA GALAICO-PORTUGUESA 2012-2014

  • ACTAS DAS II XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ACTAS DAS I XORNADAS SOBRE O ENTROIDO DE GALIZA

  • ENTRADAS POR ORDE CRONOLÓXICA

  • CONTADOR

    • 115,126 hits
  • Follow Á Sombra de Bouza Panda on WordPress.com

O CON DA VENTUREIRA E AS VIAXES Ó MÁIS ALÁ

Artigo publicado no Diario de Arousa, no supelmento da Revista Adina. Data: 30/09/2012

O CON DA VENTUREIRA E AS VIAXES Ó MÁIS ALÁ

 Rafael Quintía Pereira

Comezarei este artigo, a xeito de introdución, facendo miñas as palabras do sabio Mircea Eliade cando dicía que:

 Para o home relixioso, a natureza está sempre cargada dun valor relixioso, e isto é así porque o Cosmos é unha creación divina e, xa que logo, o mundo está cargado de sacralidade. O Mundo preséntase de tal xeito  que, ó contemplalo, o home relixioso descubre os múltiples modos do sagrado e, por conseguinte, do Ser. O Mundo ten unha estrutura, non é un caos e a Terra preséntase como a nai e nodriza universal. Por todo iso, dende esta óptica, o natural está indisolublemente ligado ó sobrenatural e a natureza expresa sempre algo que a transcende. 

Debido a esta idea, que o home relixioso sacralizase determinados accidentes xeográficos, que percibise en rochas peculiares a presenza do divino ou que estas primixenias deidades adoitasen asociarse a grandes rochas ou consnon sería algo casual pois a pedra representa o imperecedoiro, o inamovible, o eterno. A pedra era o único da natureza que, a ollos dos primeiros poboadores, permanecía inalterable, de aí que se identificasen coa deidade, sobre todo cando estas grandes rochas presentaban características morfolóxicas peculiares, como feitura de grandes ovos ou de ventres fecundos que evocaban ideas de renacemento, ou cando presentaban aspecto figurativo que puidese incitar a algún tipo de asociación especial de corte máxico-mítico. Non deben estrañarnos este tipo de asociacións que foron relativamente habituais no seu tempo. Como exemplo, poderiamos lembrar que a deusa Cibeles se representaba inicialmente como unha grande rocha negra.

 Pois ben, no concello de Sanxenxo existen varias desas rochas especiais cuxa configuración e folclore asociado nos poden facer pensar nesas representacións pétreas da divindade primixenia ou, cando menos, en lugares especiais nos que se realizaron ritos máxico-relixiosos e onde o sagrado facía acto de presenza, motivo este que puido xustifica-la súa posterior mitificación.

 

Unha destas fabulosas pedras é o Con da Ventureira, onde acoden tódolos anos, coincidindo co Luns de Pascua,  numerosos veciños para realizar, ó redor da grande rocha, unha comida campestre —o día do Con— na que non faltan as roscas e os bolos preñados de ovos. Existía o costume entre os mozos que acoden a esta romaxe rupestre de demostra-la súa habilidade intentando subir ó con coa axuda dunha pértega. Aquel que o consegue é digno de admiración, pola dificultade que supón coroar tan grande rocha. Esta tradición —que evoca esas ancestrais probas de masculinidade— lembra á que se realizaba no menhir de Tiemblaye, na Bretaña francesa, onde se di que os que conseguían rubir ó alto do menhir lograban casar ese mesmo año.

O Con da Ventureira foi utilizado polos mariñeiros como referente xeográfico para orientarse na súas navegacións, pois esta grande pedra era visible dende o mar cando esta costa estaba libre de plantacións de eucaliptos. Incluso nas cartas náuticas e nos mapas editados a principios do século XX aparece coa denominación de Con da Costa.

A actual comida campestre no con e estes ritos de coroa-la pedra quizais sexan a reminiscencia de antigos ritos relacionados coas divindades ou forzas numinosas representadas ou identificadas co grande bolo granítico da Ventureira.

Como non podía ser doutro xeito, nesta terra onde a lembranza dos nosos devanceiros,  o seu legado arquitectónico e incluso as xeografías e as paisaxes peculiares foron mitificadas, existe unha lenda asociada ó Con da Ventureira que a pon en relación coas historias de mouras, encantamentos e viaxes ó Máis Alá. Segundo conta a tradición,  unha tarde unha rapaza que volvía do monte de coller leña atopouse cunha moura ó pasar polo famoso con. A moura estaba sentada sobre a rocha peiteando o seu cabelo cun peite de ouro. Cando viu a moza que camiñaba fatigada cargando co feixe de leña achegouse a ela e, tras enxugarlle a suor da fronte coa súa man dereita, deulle un bico na fronte e levouna con ela ó seu palacio subterráneo baixo a peneda. Transcorridos uns anos a rapaza apareceu de novo na aldea. Levaba postos moitos aneis e colares, ademais traía a faldriqueira chea de moedas. Ó vela chegar, os veciños da súa aldea quedaron sorprendidos ó comprobaren que, malia os anos transcorridos dende a súa misteriosa desaparición, a rapaza no avellentara nada. A moza contóulle-lo que lle sucedera, que se topara coa moura de trenzas negras e que lle chamaran moito a atención as presillas dos seus zapatos, pois non eran nin de ferro, nin de prata, nin de ouro. Ó coñece-la fantástica historia da rapaza, moitos foron os que se achegaron ó Con da Ventureira para intentar atoparse coa moura pero, contan, que esta nunca máis volveu ser vista.

O curioso desta lenda da moura do con e da rapaza é que nos lembra ó acontecido nestes mesmos montes ó abade San Ero da Armenteira na súa particular viaxe ó Paraíso. Para quen non coñeza o sucedido a San Ero lembrareille brevemente o fantástico episodio do abade da Armenteira

Nestas mesmas terras do Salnés, no veciño concello de Meis, atópase o mosteiro da Armenteira. O seu abade e fundador —San Ero— realizou, segundo recolleu o rei Afonso X “O Sabio” nas súas “Cantigas de Santa María” (1252-1284), unha das máis fantásticas viaxes ó Paraíso.

 

A narración, un clásico teolóxico dos goces da eternidade, conta como Ero, fondamente preocupado por acada-lo coñecemento do Paraíso, acostumaba a pedirlle á Virxe María que lle permitise velo para poder coñecer en persoa a felicidade dos salvados por xustos e piadosos. Un día, paseando polo monte  a carón dun regato de auga cristalina San Ero foi seducido polo canto dun reiseñor e, parando á sombra dun carballo, ficou extasiado escoitando a celestial melodía da ave. Camiño de volta observou perplexo que todo cambiara ó seu redor. Ó chegar ó mosteiro ningún monxe conseguiu identificalo, tan só cando falaron co arquiveiro puideron comprobar na crónica monacal a existencia, trescentos anos atrás, do abade Ero, fundador do mosteiro da Armenteira, quen marchara un día ó monte a meditar e non regresara xamais. Escoitado isto, San Ero comprendeu realmente que o seu breve éxtase celestial fora, en realidade, unha longa viaxe ó Paraíso de trescentos anos. Reunida a  comunidade, o vello abade Ero explicoulles ós monxes a súa mística experiencia. Foi remata-lo relato e caer morto ós pés da asombrada concorrencia.

Vemos pois, como en ámbalas dúas historias se describen os encontros dos seus protagonistas cun ser que os fai saír do seu espazo-tempo (a rapaza cunha misteriosa moura e o abade cun misterioso paxariño cantareiro), nos dous relatos nárrase unha viaxe a un Máis Alá, a outro plano da realidade e, por último, as dúas lendas reflicten a idea de que a dimensión temporal é distinta no Outro Mundo, de aí que os que son tan só horas no Paraíso sexan anos no mundo terreal.

Quizais, e só quizais, estas lendas xurdiron da milenaria crenza de que estas costas atlánticas eran un lugar de tránsito ó Máis Alá, porque hoxe, coma antano e pese á especulación urbanística, a costa de Sanxenxo e os areais do Salnés seguen a se-lo que sempre foron, unha porta ó Paraíso, un porto ás Illas dos Benaventurados.

 

Advertisements

ENTREVISTA EN RADIO GALICIA (CADENA SER) SOBRE A LINGUAXE DAS CAMPÁS


Con motivo das “V Xornadas sobre campás e campaneiros” que organizamos dende a A.C. Os Chichisos, hoxe pola mañá, en Radio Galicia da Cadena Ser, o campaneiro Victor Curros e un servidor fumos entrevistados para seguir falando sobre campás, campaneiros e a milenaria linguaxe de comunicacións que é o son dos sinos.

ESCOITAR DIRECTAMENTE:
http://www.ivoox.com/a-linguaxe-das-campas-campas-e-campaneiros_md_1460239_1.mp3″ Ir a descargar

Aquí vos deixo a ligazón de descarga.
http://www.divshare.com/download/19682890-998

http://www.ivoox.com/a-linguaxe-das-campas-campas-e-campaneiros_md_1460239_1.mp3

A TVG FAISE ECO DAS “V XORNADAS DE CAMPÁS E CAMPANEIROS”

Deixo aquí a ligazón a un video da TVG onde falamos das “V Xornadas de Campás e Campaneiros”.

http://www.crtvg.es/informativos/a-asociacion-cultural-os-chichisos-celebra-a-v-xornada-de-campas-e-campaneiros-en-boqueixon-424522#.UGBTIwGq8gw.facebook

XORNADAS DE CAMPÁS E CAMPANEIROS

Un ano máis volvemos organiza-las “Xornadas de Campás e Campañeiros” para seguir dando a coñecer e divulgando este ancestral código de comunicación. Este ano celebrarémolas na parroquia de Santa María de Lamas, no concello de Boqueixón. Estades todos convidados.

Para quen estea interesado no tema, aquí vos deixo o video dunha entrevista que nos fixeron á compañeira Rosalía Rodríguez e a un servidor no programa “El Trolebús” de Localia Pontevdra.

RITUAIS CURATIVOS PARA SANDA-LAS ESPULLAS. ENTREVISTA NO PROGRAMA MILENIO DA RADIO GALEGA.

Déixovos aquí o audio da entrevista que me fixeron no programa da Radio Galega “Milenio” para falar dos variados remedios curativos contra as espullas que temos na nosa medicina tradicional. O programa faise eco da publicación do meu artigo sobre este tema que saiu no anuario “Fol de Veleno” 2012. Emitido o 18/07/2012.

ESCOITA-LO AUDIO:
http://www.ivoox.com/os-remedios-curativos-contra-as-espullas-na-medicina_md_1424039_1.mp3″

DESCARGA-LO AUDIO:
Ir a descargar

LEMBRANDO A JOHN BALAN

O amigo Rafa Pintos –Wladimir Dragossan— presentará o vindeiro venres o seu libro “Un yanqui en la corte de Breogán”. Unha biografía sobre o peculiar e irrepetible artista John Balan. O acto celebrarase no audiotorio do Centro Social de Novacaixagalicia e Os Chichisos estamos convidados ó evento para botarlle uns temas en honor do cowboy de Seixo.

Hai case trinta anos estaba eu nun restaurante en Aguete, por mor dun banquete familiar, cando entrou no salón comedor un home con gorro de cowboy e andar contoneante e chulesco. O peculiar vaqueiro apoiouse contra unha porta e batendo cos seus dedos na madeira empezou a entonar unha melodía como se a súa voz fose unha trompeta. Quedei atónito. Ó número musical seguiulle unha improvisada representación teatral de temática farwest onde aquel virtuoso facía tódalas personaxes da obra. Concluída a súa actuación, e recibído-los pertinentes aplausos e quiñón monetario, o cowboy marchou por onde chegara deixando pendurado no ar un cheiro a pólvora e terra do deserto. Era John Balan.

Hoxe lembro con emoción cando no ano 2006 Os Chichisos decidimos organizar unha homenaxe para John. Unha idea que xurdiu, como tanta outras, ó redor dunha mesa dun bar e tomando un viños. Aquela noite ocorréusenos que podiamos facer unha actuación conxunta entre Os Chichisos e John Balan, ó día seguinte empezamos a indagar que era de John ata que descubrimos con tristura que estaba na residencia de anciáns Virxe do Camiño de Pontevedra, que sufrira unha trombose e que quedara semi paralizado da parte dereita do corpo.

Rolda de prensa celebrada na Galería Sargadelos para anuncia-la homenaxe a John Balan e  facer un chamamento a tódalas persoas, colectivos e entidades que tiveran unha relación directa con John Balan e que quixesen colaborar nesta homenaxe.

Rolda de prensa celebrada na vinoteca La azienda del vino para dar a coñece-lo programa de actuacións da homenaxe a John Balan.

A partir de aquí, o recoñecemento era cuestión de xustiza, un xeito de demostrarlle que tódolos seus anos de traballo eran recordados por todos aqueles que gozamos algún día co seu arte. Naquel entón dixemos que eran moitos os motivos para facerlle esa homenaxe pero que podiamos resumilos en cinco:

-Recoñecemento a unha vida adicada ó arte,  bohemia e a farándula”

-Por que era un artista entrañable do noso país

-Pola súa delicada situación actual

-Porque aínda estaba entre nos

-En agradecemento a todos estes anos facéndonos rir

 

Recadando apoios para a homenaxe. Membros dos Chichisos (Rafael Quintía, Xosé Feijoó, Toño Vázquez e Rosalía Rodríguez) con Julián Carabelos, Torrado, Rafael Pintos, Manuel Yáñez e Miguel Marras que se prestaron xenerosamente a colaborar na homenaxe a John Balan.

Así o fixemos, recadamos apoios á iniciativa, colaboradores, medios técnicos e humanos e recibimos moito, moito cariño, axuda e ánimo pora levar a bo porto aquela iniciativa. O insigne artista galego que fora coñecido en toda España como “O Home orquestra” recibiu finalmente a merecida homenaxe que lle debía o seu pobo o 14 de xullo do ano 2006, nun Teatro Principal de Pontevedra abarrotado. Na homenaxe participaron e colaboraron, entre outros moitos, figuras como o humorista Farruco, os presentadores Julio Santos Penas, Xabier Fortes, Xosé Manuel Gayoso, José Mª Íñigo e Jesús Quintero, os escritores Manuel Rivas, Alfredo Conde ou Rafael Pintos.

 

Os Chichisos no Teatro Principal de Pontevedra abrindo o acto de homenaxe a John Balan.

Transcorrido un ano da emotiva homenaxe, John Balan decidiu partir para cruza-lo río Bravo por derradeira vez. O día que o despedimos, Os Chichisos tivemo-la honra de tocar no seu enterro, ou mellor dito, no enterro do seu corpo porque a súa alma aínda cabalga polas llanuras de Seixo e as montñas de Marín.

Estes pequenos retallos da vida de John Balan que achego a continuación son froito das conversas que Os Chichisos mantivemos con John no ano antes da súa morte, e foron recollidas e transcritas pola compañeira Rosalía Rodríguez. Sirvan pois de homenaxe póstuma esta pequena reseña biográfica da súa vida.

  

Breve biografía de John Balan, “Artista de ayer a título de casualidad

“Un hombre pobre y sin dinero es un bulto sospechoso”. Con frases como esta o “home orquestra” de Seixo City, John Balan, pasa a formar parte da historia deste país. A primeira vez que recordo velo foi no ano 1975 no programa que José María Íñigo tiña na TVE “Directísimo”, alí vin un home que batendo nunha porta que tiña ás súas costas tocou un pasodobre, facendo soar, coas súas calidades “fonético faringeas”, todo tipo de instrumentos de vento como a trompeta ou o trombón. Despois era quen de escenificar películas, nas que el só interpretaba o papel de tódalas personaxes cun simple movemento no escenario.

Con 17 anos actúa no Derby en Santiago, en Negreira, no Teatro Gofre do Ferrol e no Teatro Principal de Ourense. Con 18 anos xa fai os seus bolos por Radio Madrid, o Teatro Madrid e o Cine Rialto, onde participou na homenaxe a Carmen Sevilla.

Inicia as súas actuacións no café Saboy, no Carabela, no Méndez Núñez e no café Moderno, en Pontevedra.Con 18 anos actúa no Derby en Santiago, en Negreira, no Teatro Gofre do Ferrol e no Teatro Principal de Ourense. Entre as numerosas anécdotas das que foi protagonista conta que un día no café Derby de Santiago, unha vez rematada a súa actuación, o dono do café chamouno e ofreceulle traballar de labrego, ao que John lle contestou “eu non son dese tema porque eu nacín un domingo”, logo botouno do café dicíndolle que molestaba aos clientes. Outro día volveu ao Derby e un cliente pediulle que actuara e defendeu a súa actuación ante o dono do local cando pretendeu botalo de novo.

Posteriormente catro coñecidos lévano pra Coruña, convídano a cear no Hotel Sevilla e actúa no restaurante. Un armador que estaba no hotel, pídelle que toque na súa casa para a súa familia, unha vez alí promételle ir a Madrid e presentarlle a Cesáreo González. Chegados a Madrid, Cesáreo González non está, xa que se atopa de xira por Arxentina con Marisol e Joselito.

Só e sen ninguén coñecido, John decide quedarse en Madrid, e actúa en varios bares. Nun deles entrou cunha pistola de madeira na man e dixo manos arriba que nadie se mueva, de súpeto un policía de paisano que estaba alí, identifícase e pídelle o mesmo a John, logo de aclarado pregúntalle de que traballa, e John contéstalle “yo soy cantante”, ao que lle replica o policía “por desgracia de esos hay muchos”, un reporteiro do diario “Informaciones” identifica a John e o policía permite que marche con el.

Con 20 anos preséntase no concurso de José Luís Pequer en Radio Madrid, que patrocina “Gaseosas La Casera” e a primeira vez intervén co tema “Manolo de mis amores” e a segunda vez con “Mirando al mar”. Participa na homenaxe a Carmen Sevilla celebrada no Cine Rialto. Despois sáelle un contrato no Teatro Madrid, na representación de “Mujeres o Diosas”, na que actúa con “Los Pibes”. Logo viría o musical “El sitio de Zaragoza”onde tivo unha actuación en solitario.

A raíz destes éxitos, ofrécenlle un contrato de tres meses para unha xira por Portugal, máis non pode aceptar porque o reclaman pra incorporarse a filas no Cuartel do Tercio Norte de Ferrol. Mentres cumpre o servizo militar, permítenlle facer actuacións sempre e cando no vaia vestido co uniforme. Xa rematada a mili, actúa en Valencia na sala de festas Ladys nun espectáculo que presentou a Miss España Rocío Martín. Tamén en Valencia, actúa no Moulin Rouge, e noutro local en Xiva, a 27 Km de Valencia.

Vicente Fernández pretende contratalo nunha compañía pra unha xira por México, máis non chegan a un acordo económico. Tamén renuncia a actuar no Teatro Calderón de Madrid con Andrés Pajares en 1976, na tempada de inverno, porque só lle pagaban 7.000 ptas. semanais. Posteriormente viría cumprido un dos seus sonos: a viaxe a Estados Unidos en compañía do xornalista Pelaez, do programa de TVE “Vivir cada día”.

Actuou durante nove anos consecutivos nas Festas de Campolongo e durante trece meses fixo múltiples actuacións en locais pontevedreses como o Gólope, o Ruada, o Daniel Bum, a discoteca Equus, a discoteca Shiva, ou na sala Siroco. En Marín actuou dous anos nas Festas do Carme, e no Pub 26.

Outras actuacións salientables foron as realizadas en:  El Mosquito (Vigo), Teatro García Barbón de Vigo,  tres actuacións no programa de TVE Directísimo que presentaba José María Íñigo, programas da TVG, Praza de Touros de Valencia con Fernando Esteso, Praza de Touros de Castellón, Sala Flamingo en Canarias…Aparte das moitas actuacións en diferentes locais de Pontevedra e Marín, John tamén actuaba no “trole” que facía o traxecto de Marín a Pontevedra. Velo subirse no trolebús era garantía de diversión asegurada.

 

O venres 21 algúns dos que admiramo-la súa arte volveremos estar todos xuntos para lembralo, esta vez da man de Rafael Pintos e do seu novo libro. Estou seguro de que o John cabalgará de novo esa noite alá onde queira que vaian os cowboys de verdade. Quizais no ceo, onde sempre están as estrelas coma el.

Descansa en paz, vello amigo.

 

Os Chichisos con John Balan e Rafa Pintos.

A PEDRAFITA DO ALTO DO COUSO

Xa teño falado aquí outras veces sobre as pedrafitas galegas, sobre todo a raíz do artigo de Alberte Alonso que publicamos no anuario Fol de Veleno. Dicía entón, e repito agora, que Galicia está chea de pedrafitas, unhas reutilizadas como marcos de termo, outras transformadas en cruceiros, en postes de peches, en cachotería de muros, etc, etc, e moitas outras aínda perdidas nos nosos montes. Desmontamos, deste xeito,  o falso mito de que no noso país non hai apenas menhires, exceptuado a sempre citada Lapa de Gargantáns, no concello pontevedrés de Moraña. Hoxe traio a este diario de viaxe virtual outra significativa mostra deses megálitos galegos: o Marco do Couso.

 

Coñecín o Marco do Couso hai xa uns meses grazas ó amigo José Gavilanes, quen me levou onde se localiza a fermosa pedrafita. O marco do Couso, no Alto do Couso, indica a fronteira entre os concellos ourensáns de Maceda e Esgos é, xa que logo, unha pedafira reutilizada como marco de termo.

 

O menhir, pois iso é o que é, esta cuberto de coviñas, indicio suficiente para afirmar que non se trata dun marco medieval. Ademais presenta na súa parte alta un peculiar rebaixe similar ós que ten estudado Alberte Alonso nas pedrafitas que el considera de posible uso astronómico. No caso que nos ocupa a orientación do marco é de 130º SE-NW.

A pedafita do Couso foi, asemade,  reutilizada como poste dun cercado e aínda hoxe se pode ver parte do antigo arame do peche atado á súa base. Todo un exemplo de reciclaxe e reutilización ó longo do tempo: de pedrafita megalítica a marco de termo para rematar como poste do peche dunha finca.

 

Non podo asegurar se o seu emprazamento actual é o orixinal. O que si sabemos é que  aínda hoxe segue a ser un referente importante para a comunidade local pois é, como xa dixen, o marco de termo entre os dous municipios.

 

Velaí pois unha mostra máis das numerosas pedrafitas ou menhires que aparecen espallados pola nos xeografía: a Pedrafita do Alto do Couso, un megálito a coñecer, conservar e protexer.

 

Non quero remata-la crónica sen comentar outro interesante lugar. Moi perto de onde se atopa o Marco do Couso e continuando pola mesma estrada chegamos a un outeiro rochoso coñecido como Os Penedos da Moura.

 

Os pelouros que coroan o outeiro están adobiados con cruces de termo pois é xusto por este accidente xeográfico, ó igual que ocurría co Marco do Couso, por onde transita o linde entre os concellos de Esgos e Maceda.

 

No alto do outeiro atopamos una pala ou abrigo natural. Non conseguín dar con ningunha referencia oral ou lenda que xustifique o topónimo pero non deixo de imaxinar que posiblemente nesa espenuca estea a explicación ó nome do outeiro, porque posiblemente sexa esa peculiar cova a morada da moura que deu nome ó lugar, ou cando menos, iso quero crer eu.

%d bloggers like this: