“A PIRATA DAS LOURIÑAS”

Aquí vos deixo un pequeno relato meu  que publicaron no libro de finalistas do “II Certame de Relato Curto”, organizado pola Federación Provincial de ANPA de Pontevedra. O libro é un deseño e produción de Kalandraka Editora.

 

escanear0001

escanear0002

 

“A pirata das Louriñas”

Agardou a que todos estivesen durmindo para erguerse da cama. Non quería que soubesen do seu segredo. Colleu a caixa debaixo da cama e, ás escuras, avanzou polo corredor cara á porta da casa. Baixou amodo as escaleiras, coas catiuscas na man para no facer ruído. Camiñou ata o alpendre e colleu unha laia. Unha lúa comesta vixiaba no ceo coma un facho na noite.

Levaba días pensando onde enterrar o tesouro. Tiña que ser un sitio onde non fose remexer ninguén e cumpría facer un plano para non esquecerse. Os piratas, que diso saben moito, sempre o fan. Se o enterraba na horta podían atopalo ao sachar as patacas. A súa avoa contaba que un día atopara a punta dun raio cabando na leira. Despois de darlle ao maxín decidiu que o mellor era agochalo preto do muro da casa. Alí non iría ninguén.

Dende o alpendre andou en liña recta ata a barrica do sulfato contando 33 pasos. Despois virou á esquerda e camiñou cara á pereira: 50 pasos. Agora cara a abaixo outros 25 pasos ata bater co muro. Espetou a laia no chan e cabou un burato.

Abriu a caixiña de lata onde gardaba as súas riquezas, o tesouro da pirata das Louriñas. Así a alcumara o seu avó pola súa afección a xogar con espadas de madeira. Repasou o seu enxoval. Un trompo, dúas canicas, un reloxo sen agullas, unhas cornas de vacaloura, uns botóns de acibeche, un anel de alpaca e unha notiña que puña: “A pirata das Louriñas, 7 de agosto de 1978”. Cun sorriso na faciana, tapou o burato e correu de volta á casa.

Pola mañá, unha nai cómplice limpaba as misteriosas pegadas de terra que unhas botiñas deixaran polo corredor aquela calorosa noite na que non puidera pegar ollo.

 

 

 

A VOZ DO INDÍXENA

Cun día de retraso -por aquelo de levar a contraria- quero rendir o meu pequeno tributo ao noso idioma no Día das Letras Galegas.  Había tempo que non colgaba un poema, de feito poucas veces o fago, pero coido que desta vez tocaba xa, e non se me ocorre mellor momento para facelo. Velaquí o poema  “A voz do indíxena”, do meu poemario “Á sombra de Bouza Panda. Poemario de escarnio e maldizer”.

“A voz do indíxena”

 

A voz do indíxena

non resoa nos salóns de palacio,

nin se escoita nos despachos

dos banqueiros.

 

A voz do indíxena

non viste con garabata,

nin pisa sobre moquetas

con zapatos de Vuitton.

 

A voz do indíxena

vaise co vento

que borra as pegadas

na area, na terra, na alma.

 

A voz do indíxena

é vella, sabia e anterga

pero o vello xa non sirve

no noso Novo Mundo Feliz.

 

A voz do indíxena

non ten altofalantes,

nin micrófonos,

nin radios nin xornais.

 

Porque a voz do indíxena

é unha fala prohibida,

de verbas condenadas,

de pobos proscritos.

 

A voz do indíxena

fala coa lingua da terra,

ten acento de xabre,

cantar de pedra e tambor.

 

A voz do indíxena

soa a renxer de carro,

cheira a besta e estrume,

a terra mollada, a lama mol.

 

A voz do indíxena

sabe a herba seca,

a touciño e rixóns,

a codia de pan de millo.

 

Porque a voz do indíxena

non se agocha nas selvas,

nin nas sabanas africanas,

nin nas areas do deserto.

 

A voz do indíxena

está dentro de nós

pero ninguén escoita xa

o seu canto ancestral.

ZAPATITOS DE CHAROL

Hoxe, 25 de novembro, Día Mundial Contra a Violencia de Xénero deixo aquí o meu modesto homenaxe tirado do meu poemario  “Á sombra de Bouza Panda. Poemario de trincheira e maldizer”.

     

       “Zapatitos de charol

Entrou no coche,

como tantas veces ó día.

Naquel coche

que sempre é o mesmo

aínda que o conduzan

homes distintos.

 

Pararon naquel camiño sen saída,

naquel edén decadente e improvisado.

Nun xardín sementado de clinex

e preservativos queimados polo sol.

 

Non era o que sempre soñara

pero era un traballo.

Ninguén soña con iso,

ninguén di: “mamá

de maior quero ser puta”.

 

Pero ás veces

a vida non pregunta,

non dá opción

e un acaba nun camiño sen saída

e nunha vida sen rumbo.

 

Sentiu o peso daquel home sen rostro,

e puido uli-lo seu cánido alento,

mentres sufría a luxuriosa cadencia

das súas arremetidas salvaxes.

 

Observou o seu rostro reflectido

no espelliño do parasol e lembrouse

daquel tempo en que foi feliz.

Daquel tempo da súa infancia

cando era tan só unha nena.

 

Aquela nena que sempre estreaba

zapatitos de charol

o Día da Palma.

AUDIO DO PROGRAMA “O SOMBREIRO DE MERLÍN” NO QUE PRESENTÁMO-LO POEMARIO “Á SOMBRA DE BOUZA PANDA”

PENTAX DIGITAL CAMERA

http://www.ivoox.com/poesia-e-ourivreria-no-sombreiro-20-04-2013_md_1968699_1.mp3″

Ir a descargar

http://www.ivoox.com/poesia-e-ourivreria-no-sombreiro-20-04-2013-audios-mp3_rf_1968699_1.html

Poesía e ourivería hoxe no Sombreiro!! Pareado de sábado, co antropólogo Rafa Quintía e a ourive Susi Gesto; das verbas de Rafa quen presenta poemario para ledicia de todos nós: “Á sombra de Bouza Panda. Poemario de trincheira e maldizer” ás mans de Susi Gesto e o metal que quere ser tratado de xeito artesanal. Máis poesía con Carol Bret e novidades editoriais e culturais con Manuel Fernández e o escritor Guillerme Coen. A música? Missia.

http://www.radioobradoiro.com/portada/ro/poemas-ouriveria-no-sombreiro-merlin/idEdicion-2013-04-19/idNoticia-802280/

O POEMARIO “Á SOMBRA DE BOUZA PANDA” NO PROGRAMA DE RADIO OBRADOIRO “O SOMBREIRO DE MERLÍN”

Este sábado, de 12 a 13h no programa radiofónico “O Sombreiro de Merlín” de Radio Obradoiro, presentarase o meu poemarío  “Á  sombra de Bouza Panda”. Moitas grazas á súa directora Alicia López por terme convidado ó programa.

224999_103215563101309_2873353_n

O SOMBREIRO DE MERLÍN

Sábado (12:00 a 13:00)

Alicia López

Alicia López

Alicia López

Programa literario

O Sombreiro de Merlin é un programa de carácter literario e cultural, que se emite os sábados entre as 12.00 e as 13.00 horas. Defíneo o noso desexo de irmanar as artes, as ciencias e as humanidades co fío conductor do mundo da escrita. Polo noso espazo pasan artistas, profesores, científicos e xente da rúa que no medio do súa vida cotidián fan un oco para as artes e as letras. Interésanos a parte humana e vivencial da creación literaria e artística en xeral. O programa desenvólvese a través dunha entrevista á que segue unha tertulia sobre o tema cultural do día, no marco dun diálogo aberto. A música forma parte sempre de O Sombreiro de Merlín, onde escoitamos pezas que enmarcan o tema ou o autor do día.

O título do programa fai referencia ao mago Merlin, como coñecedor que foi das linguaxes, e o seu Sombreiro é o símbolo do recipiente no que todo cabe e no que calquera cousa se pode atopar. Esa idea de pluralidade, encantamento e sorpresa foi a idea que inspirou este espazo.

O POEMARIO “Á SOMBRA DE BOUZA PANDA” NA REVISTA DO DIARIO DE PONTEVEDRA

PUBLICADO HOXE (31/03/2013) NA SECCIÓN “ANAQUEL DOS LIBROS” DO SUPLEMENTO REVISTA DO DIARIO DE PONTEVEDRA.

poemario Diario

O POEMARIO “Á SOMBRA DE BOUZA PANDA” NO DIARIO DE PONTEVEDRA

No Diario de Pontevedra

diario de pontevedra poemario

diario de pontevedra poemario 2

%d bloggers like this: